Coffeemug

τικ τακ

2010-10-10T07:18:00.000+03:00

Είναι το ότι ξαφνικά έπεσε πολύ δουλειά, είναι ότι δεν έχεις τίποτα να πεις, είναι ότι καμιά φορά θέλεις ένα διάλειμμα, είναι ότι άλλα πράγματα, αυτή τη στιγμή έρχονται πρώτα και σου καταναλώνουν το χρόνο σου, είναι όλα αυτά μαζί.

Είναι ότι πέρασες μια δοκιμασία που για σένα ήταν σημαντική και οι δύο μοναδικοί άνθρωποι που εμπιστεύθηκες και το γνώριζαν, σε άφησαν ολομόναχη. Ηταν γιατί για άλλη μια φορά, αυτό σε αφήνει μουδιασμένη και άφωνη.

Πώς ξέρεις ότι είναι Σεπτέμβριος

2010-09-19T19:33:00.002+03:00

1. χρειάζεσαι διπλάσιο χρόνο να φτάσεις στη δουλειά σου

2. τα σούπερ μάρκετ γεμίσανε σχολικά

3. τα βιβλιοπωλεία μένουν ανοιχτά όλη μέρα

4. ακούς γύρω σου να εύχονται καλό χειμώνα και αναρωτιέσαι πού τον είδαν το χειμώνα

5. τα ντηλιβεράδικα έχουν πάθει αμόκ και γεμίζουν το γραμματοκιβώτιο διαφημιστικά

6. η μέρα μίκρυνε και τα φώτα ανάβουν πιο νωρίς

7. στο ΙΚΕΑ έχουν προσφορές για τα φοιτητικά δωμάτια

8. το μαύρισμα σου κουνάει το χέρι

9. ελπίζεις να ρίξει καμιά βροχούλα

τί ξεχνάω;

ερωτευμένος

2010-08-26T09:10:00.000+03:00

Στέφανε καλέ μου φίλε

σε ξέρω πολλά χρόνια. Πολλά πριν γνωρίσεις καν την γυναίκα σου. Την 'Ελλη. Ερωτευτήκατε, παντρευτήκατε. Βιαζόσουν μην την χάσεις. Ήσουν έτοιμος για γάμο, για παιδί. Τα είχες αποφασίσει όλα και τα έκανες όπως τα φαντάστηκες. Κάνατε και μια κόρη. Όλα καλά μέχρι εκείνη τη στιγμή.
Γιατί ξαναερωτεύτηκες, τρελλά, μοναδικά, χωρίς όρια και χωρίς φρένο, την κόρη σου. Σε καταλαβαίνω. Είναι όντως μια γλύκα, με τα κατσαρά της μαλλάκια, τα νάζια της, τα χάδια, τα παιχνίδια. Πώς να μην την ερωτευτείς. Πώς να μην την λατρέψεις.
Και είσαι αναμφισβήτητα καταπληκτικός μπαμπάς. Ίσως ο καλύτερος που έχω δει μέχρι τώρα. Το λέω με ειλικρίνεια ότι δεν έχω δει κανέναν να παίζει τόσες ώρες με το παιδί του. Σε θαυμάζω γι αυτό.
Ομως δεν κράτησες τις ισορροπίες . Διέγραψες τη γυναίκα σου. Από την πρώτη κιόλας στιγμή. Δεν τα ζύγισες σωστά. Σε βλέπω χρόνια τώρα να κάνεις το ίδιο λάθος.
Στέφανε ξύπνα!! Έχεις δύο γυναίκες σε αυτή τη ζωή. Όχι μία. Την παράτησες την Έλλη και το ξέρεις καλά. Τις βάζεις σε αντιπαράθεση άθελά σου. Επιλέγεις πάντα τη μία από την άλλη. Η Έλλη σου κάθεται στη γωνία γιατί δεν θέλει να σε διεκδικήσει από την κόρη της. Με τον τρόπο της σε προειδοποίησε. Τί άλλο από προειδοποίηση ήταν νομίζεις αυτό που της συνέβη; Βρέθηκε άλλος να της δείξει πόσο την θέλει και πόσο την αγαπάει. Θα γινόταν αργά ή γρήγορα όταν εσύ έχεις να της το δείξεις χρόνια. Σε βλέπω που είσαι τρυφερός και γλυκός μαζί της αλλά δεν αρκεί αυτό, το ξέρεις ε; Γύρισε πάλι σ' εσένα γιατί έβαλε την οικογένειά της πρώτη, γιατί σε αγαπάει όπως την αγαπάς κι εσύ. Πάλεψε και γύρισε. Τί έκανες εσύ γι αυτό; Τίποτα. Σε θυμάμαι τότε που ήσουν τρελλαμένος και την διεκδικούσες. Και την κέρδισες. Και μετά; Αυτό. Ούτε ξαναασχολήθηκες. Επέστρεψες στον μονάκριβό σου έρωτα. Και απέδειξες ότι δεν την διεκδίκησες για σένα αλλά για να υπάρχει ως μαμά μέσα στο σπίτι σας. Της πήρε λίγο καιρό μέχρι να το καταλάβει. Και μετά...παραιτήθηκε. Μου το είπε και το είπε και σ'εσένα. Είναι δικά της λόγια αυτά. Αυτή τη λέξη επέλεξε για να πει αυτό που νιώθει. ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ.
Εγώ όμως λέω σε σένα. Μέχρι πότε νομίζεις ότι η Έλλη θα βάζει πρώτη την οικογένειά της; Αυτό που εσύ αποκαλείς οικογένεια. Μέχρι πότε νομίζεις ότι η Ελλη θα βάζει τον εαυτό της δεύτερο; Τρίτο; Πόσα χρόνια; 5; 10; 20; Πόσα νομίζεις είναι αρκετά; Δεν στα λέω όλα αυτά για να προσπαθήσεις γιατί το έχεις χάσει αυτό το παιχνίδι. Μόνο προετοιμάσου (αν αυτό γίνεται) για όσα θα επακολουθήσουν τα επόμενα χρόνια.
Καλέ μου Στέφανε, έκανες λάθος επιλογές και πήρες λάθος στροφές πολλές φορές στη διάρκεια του γάμου σου. Δεν νομίζω ότι μπορείς να τις διορθώσεις τώρα.

Η Χρονιά της Ερήμου

2010-08-20T09:31:00.006+03:00

Ενας πολύ αγαπημένος μου φίλος, μου χάρισε πριν λίγες μέρες αυτό το βιβλίο. Το βρήκα εξαιρετικό, κυρίως γιατί με ενέπνευσε να κοιτάξω λίγο πιο βαθιά και πιο προσεκτικά το θέμα της κρίσης και της λεηλασίας της Αργεντινής.

Το περιέγραψαν και το σχολίασαν άλλοι, πολύ καλύτερα από μένα.

Μου αρέσει όταν βρίσκομαι στο βιβλιοπωλείο να διαβάζω την πρώτη σελίδα. Μου δίνει μια καλή ιδέα τους ύφους της γραφής του συγγραφέα.

Εδώ θα βρείτε πιο πολλά για την

λεηλασία της Αργεντινής

βίντεο από το blog Αντιπέρα Όχθη

Καλό διάβασμα!

καμιά κουρτίνα βρε παιδιά

2010-08-16T09:50:00.001+03:00

Περιμένεις πώς και πώς να πας τις πολυπόθητες διακοπές, ξενοδοχείο, βουτιές, παρέα, ποτά, διασκέδαση, ξενύχτια, όλα όπως τα φαντάστηκες εκτός από μια μικρή λεπτομέρεια.

Ο εμπνευσμένος αρχιτέκτονας δεν έβαλε παντζούρια. Τσαχπινιά. Οχι ότι φταίει. Γιατί κάτι άλλο είχε στο μυαλό του όταν το έφτιαχνε, και σίγουρα όχι αυτό που βλέπεις εσύ. Αλλά ο τσιγκούνης ξενοδόχος έβαλε αραχνοϋφαντη κουρτίνα, σκούρα ναι, αλλά βλέπεις απέναντι, ή μπορεί να ξοδεύτηκε και να έβαλε την άλλη που σκοτεινιάζει εντελώς, αλλά ας την έβαζε να φτάνει μέχρι τις άκρες και μέχρι το πάτωμα. Τραβάς από τη μιά, μπαίνει ο ήλιος από την άλλη. Στις 5 το πρωί. Κι άμα είσαι από τους τύπους που δεν πέφτουν κλινικά νεκροί μετά το ξενύχτι, την πάτησες.

Ελεος βρε παιδιά που το είδατε στο Λονδίνο και το κάνετε κι εδώ. Τουλάχιστον κάντε το σωστά. Πάρτε 2 μέτρα κουρτινούλα παραπάνω, ναι αυτή με την επένδυση, την πλαστική, που μπαίνει κάτω από την άλλη την αέρινη. Δεν είναι Λονδινο εδώ. Αμα ήθελα να κάνω ηλιοθεραπεία, έβγαινα κι έξω.

Και θυμηθείτε και κάτι άλλο. Το καλοκαίρι κοιμόμαστε με παράθυρα ανοιχτά, ναι; Πώς να αφήσω το παράθυρο ανοιχτό όλη νύχτα δηλαδή όταν είμαι ίσα με το χώμα; Να το κλείσω; Ναι. Σωστά. Μόνο που δεν πήγα στην εξοχή για να κοιμάμαι με το aircondition αναμένο λες και είμαι στο Σύνταγμα. Βάλτε ένα ρημάδι παντζούρι.

έφερα

2010-08-12T08:25:00.000+03:00

μια παραλία που αντί για βότσαλα είχε κοχύλια

και το γαλάζιο της θάλασσας

7 πράγματα

2010-07-24T07:01:00.002+03:00

που μου είναι απαραίτητα,

που δεν μπορώ να αποχωριστώ ότι και να γίνει,

που θα βάλω στη βαλίτσα μου,

που δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτά,

που κουβαλάω πάντα μαζί μου,

που θα πάρω φέτος μαζί μου,

που δεν πρέπει να ξεχάσω

βάλε εσύ τον τίτλο

γιατί 7; γιατί έτσι μου ήρθε

μήπως προτιμάς 3 ή 10, 15; κάπου τόσα, δεν θα τα χαλάσουμε για ένα πάνω ένα κάτω

να μεταφέρονται εύκολα, να χωράνε σε τσάντα, βαλίτσα, σακ βουαγιάζ

πράγματα: όχι παιδιά, σκυλιά, γατιά, γιαγιάδες, θεία, κουμπάρος, ο ωραίος γείτονας

και κυρίως: όχι το σπίτι ολόκληρο

ευρωμονόδρομος

2010-07-20T06:22:00.001+03:00

Η νέα λέξη.
Την άκουσα πρόσφατα εν όψει των Δημοτικών Εκλογών του Νοεμβρίου.
Σε κομματικές/πολιτικές συγκεντρώσεις δεν πάω. Βαριέμαι φρικτά. Για να κυριολεκτώ, σκυλοβαριέμαι. Καλύτερα να μάθω σταυροβελονιά.
Εχω όμως συγγενείς που θέλουν την υποστήριξή μου κι ας ανήκω σε άλλο δήμο και ας μην έχω τη στάμπα κόμματος.
Πήγα λοιπόν. Ακριβώς όπως είχα πάει πριν 4 χρόνια στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές να υποστηρίξω με την παρουσία μου, ξάδελφο που βάζει υποψηφιότητα για δήμαρχος, με τη βούλα του ΚΚΕ.
Δεν μπορώ να είμαι αντικειμενική μια και ποτέ δεν έχω πάει σε συγκέντρωση άλλου κόμματος όμως :

1. Κόβω το κεφάλι μου ότι τους δίνει το κόμμα λίστα με 100 λέξεις που πρέπει απαρέγκλιτα να συμπεριλάβουν στην ομιλία τους.
2. Ο φετεινός νεωτερισμός ήταν ο "ευρωμονόδρομος"
3. Υπήρχε στους 3 από τους 4 λόγους που άκουσα.
4. Μαζί με τις υπόλοιπες 99 απαραίτητες κομματικές/κλισέ λέξεις.
5. Η συμπαθής κυρία που έστειλε το κόμμα, να προλογίσει τον υποψήφιο, μας νανούρισε τέλεια με τα 50 λεπτά ανάγνωσης των 40 δακτυλογραφημένων σελίδων της. (ευτυχώς, έχω αναπτύξει ειδικό μηχανισμό για τέτοιες περιπτώσεις)
6. Χαντάκωσε τον υποψήφιο διότι περισσότεροι από τους μισούς είχαν αποκοιμηθεί.
7. Καταλαβαίνω γιατί δεν μπορούν με τίποτα να πάνε μπροστά. Γιατί είναι 50 χρόνια πίσω. Οχι σε ιδέες. Σε τρόπο.

Σέβομαι όσα έχουν να πουν. Αλλά ακόμα κι αν έχεις την καλύτερη ιδέα στο σύμπαν, πρέπει να ξέρεις να την πουλήσεις. Κι αν δεν ξέρεις, μάθε, ρώτα.

Μπουλντόζα

2010-07-13T09:41:00.008+03:00

Πολλά χρόνια πριν.... στην Πλατεία Βάθης πρέπει να ήταν, καλοκαίρι, από εκείνες τις μέρες που λιώνει η άσφαλτος, θα είχε και 45 βαθμούς μέσα στο αυτοκίνητο, κάνουν έργα και υπάρχουν μπουλντόζες στη μέση του δρόμου. Και όχι μόνο. Πεζοί, αυτοκίνητα, εργάτες, μηχανήματα, φορτηγά, μηχανάκια, βουνά από πίσσα και χαλίκι.

Είμαι με μια ξαδέλφη μου και θέλει να πεταχτεί να κάνει μια δουλειά και σταματάω κι εγώ εκεί στη μέση του δρόμου δίπλα στις μπουλντόζες να την περιμένω μέσα στο αυτοκίνητο (κανονικά).

Μάνα με αγοράκι κάπου 4-5 χρονών (τότε δεν ήξερα) προσπαθούν να διασχίσουν το δρόμο και περνάνε δίπλα μου. Ανάμεσα στα βουνά από πίσσα, τις μπουλντόζες, τους 45 βαθμούς, τα αυτοκίνητα που περνάνε, τα μηχανάκια, τους πεζούς, τους εργάτες. Δεν είναι και δύσκολο να το φανταστείτε ε;

Και είναι ο πιτσιρίκος ο οποίος εκείνη ακριβώς τη στιγμή έχει περί τις 68249809 ερωτήσεις να κάνει στη μαμά του:
- μαμά αυτή η μπουλντόζα τί κάνει;
- σκάβει
- κι αυτό μπουλντόζα είναι;
- όχι, αυτό ρίχνει την άσφαλτο
- κι αυτό τί είναι;
- η πίσσα
- κι αυτή η μπουλντόζα;
- δεν είναι μπουλντόζα, είναι οδοστρωτήρας
- τί είναι οδοστρωτήρας μαμά;

κάπου εκεί καταφέρανε να περάσουν απέναντι και έχασα τη συνέχεια...έβλεπα όμως από μακριά τον πιτσιρίκο που μιλούσε και τη μάνα να κουνάει το κεφάλι καθώς απαντούσε.

Πέντε λεπτά αργότερα τους βλέπω από απέναντι να ξαναγυρίζουν και μάνα φορτωμένη με ψώνια αυτή τη φορά να ισορροπεί και το μικρό χεράκι μέσα στο δικό της και να εξακολουθούν να μιλάνε.
- και μαμά εκείνος ο κύριος φοράει κράνος
- ναι, προχώρα είμαστε στη μέση του δρόμου
- ναι μαμά αλλά ό άλλος δεν φοράει
- προχώρα θα μας πατήσουν
- μαμά θα μου πάρεις κράνος;
- όχι!
- μα μαμά θέλω κράνος
- γιατί δεν μου παίρνεις;
- ..........
- μαμά και αυτό το μηχάνημα τί κάνει;
- ....................
- μαμά! αυτό εκεί γιατί είναι κίτρινο;
- γιατί έτσι.
(τέλος συζήτησης)
Πόση υπομονή να κάνει μια μάνα.

Το θυμόμουν χτες και γελούσα. Τότε δεν είχα παιδί και δεν ήξερα ότι μιλάνε ακατάπαυστα. Τότε είχα σκεφτεί: κοίτα τώρα δεν μπορεί να απαντήσει στο παιδάκι της. Τί θα πει "γιατί έτσι".
Είναι ικανά να σε τρελλάνουν με το μπίρι μπίρι. Ακατάπαυστα, ακούραστα, αδιάκοπα, ασταμάτητα, απρόβλεπτα (τί άλλο;)
Να είσαι στην ανηφόρα, να έχεις σταμπάρει τη μία και μοναδική θέση για παρκάρισμα σε ακτίνα χιλιομέτρου, να ανάβει το φανάρι, να είσαι σε εγρήγορση, συγκεντρωμένος με όλες τις αισθήσεις στην τσίτα, από πίσω σου να έρχονται άλλοι 20, να πας να παρκάρεις, να σου μιλάει ασταμάτητα, εσύ δεν απαντάς γιατί δεν ακούς φυσικά, έχεις αλλού το μυαλό σου, να σου λέει "μαμά, μαμά, με ακούς;" απαντάς ένα ξερό "ναι" και στην πραγματικότητα ούτε ξέρεις τί σου λέει, και εκείνο να θέλει ακριβώς εκείνη τη στιγμή να σου τραγουδήσει το τραγουδάκι που μάθανε στο σχολείο χτες. Κι αν δεν το ακούσεις κιόλας να σου κάνει και παρατήρηση "μα δεν με ακούς"!

Θυμός

2010-07-11T16:42:00.001+03:00

Για όσα έδωσα και δεν πήρα αντάλλαγμα
για όσα μου χρωστάνε και δεν πρόκειται να πάρω ποτέ
για όσα εξακολουθώ να περιμένω μάταια
για όσα ξέρω ότι δεν υπάρχουν και επιμένω να τα βλέπω
για όσα δεν αφήνω να φύγουν από μέσα μου
για όσα μου έκλεψαν μέσα από τις τσέπες
για όσα ποτέ δεν μου χάρισαν ενώ ήξεραν ότι θα με έκαναν ευτυχισμένη
για όσα μου ζήτησαν να χαρίσω και χάρισα
για όσα ζήτησα και μου τα αρνήθηκαν
για τα ψίχουλα που δέχτηκα να πάρω όταν έπρεπε να απαιτήσω ολόκληρο καρβέλι
γιατί όλα τα παραπάνω τα αποδέχτηκα
για το ότι δεν μπορώ να δείξω το θυμό μου
για το ότι τον κρατάω κλειδωμένο
και τελικά τον δείχνω στον εαυτό μου
γιατί αν τον δω κατάματα θα πρέπει να αποφασίσω.....

εργαζόμενη κοπέλα

2010-07-09T22:40:00.000+03:00

καλέ λύκε είσαι εδώ;

στον άγνωστο μπλόγκερ

2010-07-09T08:20:00.004+03:00

Φλερτάρεις ασύστολα με όλους άντρες και γυναίκες. Οχι ερωτικά. Τους παίζεις όμως καλά. Δημιουργείς οπαδούς. Σε θαυμάζουν για το κέφι σου και τη ζωντάνια σου. Για τον τρόπο σου. Θέλουν να είναι κολλητοί σου και παίζεις μαζί τους. Ομως υποψιάζομαι ότι δεν είσαι αυτό που δείχνεις. Από την αρχή μου φάνηκε λίγο υπερβολική η συμπεριφορά σου. Ομως δεν ήμουν σίγουρη. Ούτε τώρα είμαι φυσικά γιατί δεν είμαι καν μέρος της παρέας και των οπαδών σου. Ομως αν τους σέβεσαι και τους εκτιμάς πραγματικά γιατί μιλάς απαξιωτικά και περιφρονητικά γι αυτούς; Δεν ξέρω αν σου ξέφυγε αυτό που έγραψες σήμερα. Εγώ το είδα. Ίσως εκείνοι να μην το δούν γιατί είναι ζαλισμένοι από την έντονη προσωπικότητά σου. Υπνωτισμένοι από αυτό που δείχνεις ότι είσαι.

Νομίζω ότι όλα όσα περιγράφεις δεν συμβαίνουν στην πραγματικότητα. Οχι στην διάσταση που τα περιγράφεις. Οχι με αυτόν τον τρόπο. Δεν νομίζω ότι οι περιπέτειες που περιγράφεις συμβαίνουν πραγματικά. Δεν εκτιμάς τους ανθρώπους. Το λες κάθε στιγμή. Έχεις δημιουργήσει μια εικόνα πλαστή αλλά δελεαστική για σένα. Με υπονοούμενα και ψευτοπεριπέτειες που αφήνουν ελευθερη τη φαντασία. Υποπτέυομαι ότι αυτός είναι ο τρόπος σου. Δεν το κάνεις επίτηδες ούτε με δόλο. Δεν είναι ότι θέλεις να παραπλανήσεις τον αναγνώστη σου, θέλεις όμως να είσαι αρεστή και εκεί λίγο μπερδεύτηκες. Δεν είσαι αληθινή. Μπορεί να μη θέλεις να είσαι. Έτσι παρουσιάζεσαι όμως και εκεί είναι η αντίρρησή μου. Μόνο.

Μία υιοθεσία

2010-07-06T08:47:00.003+03:00

Το ζευγάρι είναι μαζί εδώ και χρόνια. Προσπαθούν με όλους τους ιατρικά δυνατούς τρόπους να κάνουν παιδί και δεν τα έχουν καταφέρει. Κάθε εξωσωματική είναι εξουθενωτική για την γυναίκα και την υγεία της αλλά και για τον οικογενειακό προϋπολογισμό. Ο βομβαρδισμός με ορμόνες και η λεηλασία της τσέπης. Αν έχεις κάποιο από τα "δυνατά" ταμεία και μπορεί να σου καλύψει το κόστος των ενέσεων (500 ευρώ η μία), καλώς. Αν έχεις ΙΚΑ, κακώς. Το σύνολο κάπου 4.000-4.500 ευρώ.

Και όταν είναι και οι δύο νέοι το προσπαθείς. Μόλις όμως αρχίζεις και πλησιάζεις τα 40 τα περιθώρια στενεύουν. Αρχίζεις και βλέπεις άλλες λύσεις. Μόνο που με το που τις βλέπεις συνειδητοποιείς ότι έχεις μπροστά σου άλλη μια δεκαετία και αν...

ΠΙΚΠΑ, Μητέρα και τα γνωστά κέντρα που φιλοξενούν παιδιά, είναι μάλλον αδιέξοδα. Μέσος όρος αναμονής τα 7 χρόνια. Υπάρχουν παιδιά. Πολλά. Μόνο που από τη μια είναι η διαδικασία, οι έλεγχοι, η γραφειοκρατία και φυσικά η τεράστια ουρά επίδοξων γονιών, κι από την άλλη το ότι τα περισσότερα από αυτά τα παιδιά βρίσκονται εκεί ως φιλοξενούμενα. Οι γονείς απλά τα έχουν αφήσει εκεί γιατί δεν έχουν τη δυνατότητα για κάποιους λόγους, να τα μεγαλώσουν. Τί σημαίνει αυτό; Ότι δεν μπορεί να γίνει νόμιμη διαδικασία υιοθεσίας γιατί το παιδί έχει γονείς που κάποια στιγμή, κάποτε, θα το πάρουν. Μπορεί το παιδί να γίνει 15 χρονών και να είναι ακόμα εκεί αλλά εσύ δεν μπορείς να το υιοθετήσεις. Δεν γνωρίζω αν κάποιος μπορεί να το φιλοξενήσει γι αυτό το διάστημα. Όμως ποιός να το κάνει αυτό, να δεθεί συναισθηματικά και όταν ή άν σε μερικά χρόνια η μητέρα μπορέσει να πάρει το παιδί της, να το αποχωριστεί;

Το κενό το συμπληρώνουν οι παράνομες υιοθεσίες. Πολύ νέες μητέρες που δεν μπορούν να κρατήσουν τα παιδιά τους, μητέρες που λόγω θρησκευτικών ή πολιτισμικών πεποιθήσεων κάνουν πολλά παιδιά και δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να τα κρατήσουν, μητέρες που κάνουν παιδιά και ξέρουν ότι τα παιδιά τους θα πάρουν αυτή την οδό. Μητέρες 30 χρονών που έχουν κάνει 12 και παραπάνω παιδιά. Μητέρες που είναι γιαγιάδες γιατί η κόρη τους που είναι 14 χρονών έχει αρχίσει κι αυτή να κάνει παιδιά. Μητέρες που πολλές φορές είναι ανήμπορες μπροστά σε καταστάσεις και ανθρώπους που αποφασίζουν γι αυτές. Ή μητέρες που ζητούν για τα παιδιά τους μια ζωή που εκείνες δεν μπορούν να τους δώσουν.

Ο μεσάζοντας, τα τηλεφωνήματα, η συμφωνία για τα λεφτά. Η συνάντηση, η ανταλλαγή. Λεφτά-παιδί. Βρέφος, ημερών. Οι δυσάρεστες εκπλήξεις. Η μητέρα να είναι ανήλικη. Πρόβλημα, γιατί τότε χρειάζεται και η συγκατάθεση της δική της μητέρας. Μπλέξιμο γιατί σε κάτι τόσο πολύπλοκο δεν θέλεις και άλλο ένα εμπόδιο. Κρατάς το παιδί και μπλέκεις αν δεν γνωρίζεις ή το δίνεις πίσω και έρχεται άλλο από ενήλικη μάνα. Και τότε αρχίζει ο μαραθώνιος της νομιμοποίησης. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, εξέταση από γιατρό, συμβολαιογραφική πράξη, ταυτότητες, δικηγόρος και όλα νόμιμα.

Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τίποτα παράνομο εκτός από την ανταλλαγή χρημάτων. Τίποτα. Γιατί με το που αλλάζει χέρια το μωρό, υπάρχει ήδη η συμβολαιογραφική πράξη όπου η μητέρα παραχωρεί το παιδί της. Ολα νόμιμα. Πόσα από τα χρήματα πηγαίνουν στην μητέρα και πόσα στον μεσάζοντα; Η πραγματική μητέρα άραγε γνωρίζει την αρχική οικονομική συμφωνία;

Και η πορεία της νομιμοποίησης της υιοθεσίας αρχίζει. Με τον έλεγχο των γονέων από την Πρόνοια, με τον δικηγόρο να μεριμνά για τα έγγραφα. Κάπου ενάμισυ-δύο χρόνια χρειάζονται, αν ολα πάνε όπως είναι προγραμματισμένα και δεν συμβεί τίποτα απρόοπτο όπως πχ ο μεσάζων, να ζητήσει παραπάνω χρήματα, ή να εκβιάσει ότι η μητέρα θέλει πίσω το παιδί (και να καταλήξεις πρωτοσέλιδο). Ή πραγματικά να θελήσει η μητέρα πίσω το παιδί. Και κρατάς την ανάσα σου για να μην αλλάξει γνώμη η μητέρα, να περάσεις με επιτυχία τους ελέγχους του ψυχολόγου και της Πρόνοιας, να εμφανιστεί στο δικαστήριο η μητέρα, να υπάρχουν τα σωστά και νόμιμα έγγραφα από τη μεριά της, να μη κάνουν απεργία οι δικηγόροι, οι συμβολαιογράφοι, και ο χρόνος να κυλάει απελπιστικά αργά μέχρι να βγει η δικαστική απόφαση ότι έχεις υιοθετήσει αυτό το παιδί. Ότι είναι το παιδί σου. Γιατί είναι. Γιατί το λατρεύεις. Γιατί το κράτησες στην αγκαλιά σου από 5 ημερών και τώρα είναι 2 ετών. Γιατί είναι το παιδί σου, απλά.

Ενα σ/κ στην εξοχή

2010-07-03T08:03:00.001+03:00

Λ.Ε.Α. τί είναι αυτό; κι αν είναι αυτό που νομίζω....ωχ παράτα με, εγώ σπίτι θέλω να πάω γιατί έφαγα 4 κιλά παϊδάκια και ήπια 8 κιλά κρασί, αφού έκατσα 3 ώρες στον ήλιο. Να κάνω κι ένα μπάνιο γιατί ζέχνω βερύκοκο-καρπούζι-καρύδα και κολλάει κι η ρημάδα η άμμος. Αντε κουνηθείτε γιατί έχει και αγώνα.

Κάνω φασαρία;

-Κλείσε τα αυτιά σου. Έτσι είμαστε εμείς. Θορυβώδεις. Μεσογειακός λαός. Αν δεν σου αρέσει να μείνεις σπίτι σου. Θα ακούσεις ότι λέω με την παρέα μου θες δεν θες.

-Μα δεν θέλω να ξέρω τί είπε η τέταρτή σου ξαδέλφη από τους Γαργαλιάνους, στην πεθερά της. Ούτε θέλω να μάθω πώς τους κάνεις τόσο καταπληκτικούς τους κεφτέδες. Ούτε αν ο Θανασάκης σου έχει δυσκοιλιότητα και αν τα κακά του είναι στρογγυλά και σκληρά. Ούτε αν η γυναίκα του μπάρμπα σου πηδήχτηκε με τον κουμπάρο. Δεν θέλω λέμε!

Μαχαίρης

2010-07-01T06:45:00.011+03:00

Το πρώτο που διάβασα σήμερα το πρωί ήταν αυτό.
Τόσο απλά. Απόγνωση. Ο Μαχαίρης δεν αφήνει να φανεί τί αισθάνθηκε όμως εμένα μου κόπηκε η λαλιά όταν το διάβασα. Και τώρα;

Αυτό είμαστε πια. Κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό αλλάζουν οι ζωές μας και ότι ήταν εφικτό, είναι τώρα ανέφικτο. Η ζωή δεν είναι πια ίδια. Τα λεπτά δεν κυλούν. Η ζωή μιας ολόκληρης οικογένειας στο pause. Ένας από εμάς. Είναι πια ανέφικτο.....οι λέξεις ξεκουφαίνουν με τη σιωπή τους.

Σχόλια κλειστά.

Μπόρα ήταν

2010-06-29T09:31:00.001+03:00

Υπάρχουν άνθρωποι που σημαδεύουν τη ζωή μου. Με κάνουν να είμαι στην κορυφή του κόσμου, να πετάω και να μην μπορώ να κατέβω και με κάνουν να βυθίζομαι τόσο που δεν θέλω να βγω στην επιφάνεια να πάρω ανάσα. 'Ανθρωποι και σχέσεις που βρίσκονται μέσα στην καρδιά μου και το μυαλό μου. Δυνάμεις έντονες που με παρασύρουν και αφήνομαι στη δίνη τους. Είναι αυτός ο στροβιλισμός τόσο δυνατός που δεν θέλω και δεν μπορώ να αντιδράσω. Σχέσεις και αισθήματα, συναισθήματα και σκέψεις που με κάνουν αυτό που είμαι, χτες, σήμερα, αύριο. Δυνάμεις που με παρασύρουν.

Τα βάζω όλα στο συν. Έτσι είμαι. Ο,τι με κάνει να πετάω, ό,τι με κάνει να βυθίζομαι. Όλα είναι "εγώ". "Εγώ" είμαι όλα αυτά. Ένα ένα χώρια και όλα μαζί.

Δεν συνηθίζω να μιλάω για μένα. Οχι γιατί δεν θέλω. Δεν μπορώ. Δυσκολεύομαι. Φαίνεται άλλωστε και από το πόσα αφήνω να φανούν. Δεν μου είναι καθόλου εύκολο να λέω όσα αισθάνομαι και αφορούν εμένα προσωπικά.

Έτσι λοιπόν μετά από μια Πέμπτη που με απογείωσε...

μια Παρασκευή με πανσέληνο...

μία Κυριακή με θάλασσα, βροχή και νυχτερινή καταιγίδα...

προσγειώνομαι ανάμεσα σε καλούς φίλους που εκτιμώ, θαυμάζω και ....διαβάζω.

Α! και μετά το πάρτυ στης Coulas οι εξετάσεις πήγαν καλά (όχι αίματος).

Καλημέρα σε όλους.

25 Μαϊου 2010

2010-06-13T14:10:00.001+03:00

στη Δίρφη

με ήλιο

και χαλάζι

αναρχο-αυτόνομο-δενπληρώνω-βδέλλα

2010-06-11T07:03:00.003+03:00

Βρε άχρηστε τεμπέλη. Που μου φόρεσες το δερμάτινο μπουφάν, την κοτσίδα και καβαλάς τη μηχανή. Και το παίζεις ξέφρενο νιάτο και καλά αντικομφορμιστής. Είσαι δήθεν. Με των άλλων τον κόπο μπορώ κι εγώ το παίζω αναρχικός. Παριστάνεις τον μπάρμαν και τον dj μια δυο φορές τη βδομάδα και βγάζεις ένα χαρτζηλίκι που δεν σου φτάνει ούτε για το κουλούρι του παιδιού σου. Μου λες ότι έχεις επιλογές και ότι εσύ επιλέγεις να μην πληρώνεις τίποτα. Βέβαια επιλέγεις, μόνο που ζεις σε βάρος αυτών που σου πληρώνουν ότι έχεις. Σας τη βδέλλα. Θα με συγχωρήσεις φίλε μου αλλά αυτό δεν σε κάνει αναρχικό και καταπατητή των κανόνων. Το ότι δεν πληρώνεις τέλη κυκλοφορίας για τη μηχανή σου δεν σε κάνει ήρωα. Γιατί τα πληρώνει η μαμά σου. Δεν πληρώνεις νοίκι, φαγητό και ΔΕΗ γιατί η πρώην γυναίκα σου σε φιλοξενεί στο ισόγειο του σπιτιού της, γιατί ξέρει ότι αλλιώς δεν είσαι ικανός ούτε το γιό σου να δεις. Εσύ τώρα το παίζεις καλός μπαμπάς. Του μαθαίνεις κιθάρα και του λες ότι δεν χρειάζεται σε αυτήν την καπιταλιστική κοινωνία, ούτε να δουλεύεις ούτε να πληρώνεις. Αυτά είναι για τους σκλάβους. Αλλά έχω μια ερώτηση. Την κιθάρα ποιός του την αγόρασε; Την δική σου μηχανή και το ακριβό μπουφανάκι ποιός τα αγόρασε; Το γιουβετσάκι που φάγατε το μεσημέρι ποιός το έψησε και το ψώνισε; Το κινητό, το καλοριφέρ, τη βενζίνη, το βρακί που φοράς. Είσαι 45 χρονών και δεν έχεις πληρώσει ποτέ το φροντιστήριο του παιδιού σου. Γιατί τα κάνουν άλλοι για σένα. Ξέρουν ότι είσαι ανίκανος. Μόνο θεωρίες και δήθεν και να το παίζεις ομορφόπαιδο. Γίνε πρώτα άξιος να αγοράζεις τα δικά σου τσιγάρα και μετά έλα να μου πεις τί και πώς να επιλέξω.

Στα συν

2010-05-23T07:42:00.002+03:00

Μου αρέσει που το site της vodafone έχει ηχητική υποστήριξη.

Μου αρέσει που ψάχνοντας φέτος για το που θα πάω διακοπές, ανακάλυψα ότι στη Ζάκυνθο, οι τιμές είναι πολύ προσιτές.

Μου αρέσει που στο Carrefour στο Μαρούσι, φτιάξανε ειδικές θέσεις για παρκάρισμα δίπλα στο ασανσέρ για όσους έχουν δυσκολία στην πρόσβαση και υπάρχει ειδικός που τριγυρνάει και ελέγχει το πάρκινγκ και βάζει χαρτάκι στο παρμπρίζ των γαϊδουριών που παρκάρουν στις συγκεκριμένες θέσεις χωρίς να έχουν λόγο.

Άλλο σχέδιο

2010-05-14T19:00:00.002+03:00

Διάβαζα σχεδόν παντού, την Κυριακή, για τις μαμάδες. Εγκώμια αλλά και καταδίκες γι αυτές που παρατάνε τα παιδιά τους, τα απαρνούνται, είτε γιατί έχουν δυσκολίες, είτε για κοινωνικούς λόγους, είτε για οικονομικούς, είτε γιατί έτσι αποφάσισαν, είτε γιατί έτσι βολεύει. Δεν είμαι σε θέση να κρίνω καμία μαμά για την οποιαδήποτε επιλογή της. Ομως θέλω να προσθέσω άλλη μία κατηγορία.
Την μανούλα της ιστορίας μου θα την λέω Στέλλα. Η Στέλλα είχε όντως μια δύσκολη πρώτη εγκυμοσύνη και πρόωρο τοκετό. Το παιδί στη θερμοκοιτίδα, ελλιποβαρές. Τα γνωστά. Οταν το παιδί πήγε στο σπίτι, ανέλαβε η γιαγιά. Η μαμά της. Το τάιζε, το φρόντιζε, κοιμόταν εκεί. Εκείνη πολύ κουρασμένη δεν άντεχε άλλο. Το παιδί μεγάλωσε, υγιέστατο. Και στης γιαγιάς το σπίτι συνεχώς. Εκείνη πάντα κουρασμένη δεν άντεχε τη φροντίδα του σπιτιού καν, ούτε καν μαγείρεμα. Η μαμά της όλα και το παιδί φυσικά. Δεν μιλάμε για καμία αρρωστιάρα. Νέα, ωραία, γυμνασμένη, με άδεια ένα χρόνο από τη δουλειά και τουλάχιστον άλλους 6 μήνες πριν γεννήσει, λόγω των δυσκολιών, όλα στα συν. Γυρίζει στη δουλειά για ένα μήνα και ...έγκυος στο δεύτερο. Ομαλή εγκυμοσύνη. Γεννάει. Αλλά πρόβλημα. Δεν γίνεται τώρα με το μωρό να έχει και το άλλο παιδί στο σπίτι. Είναι πολύ κουραστικό. Δεν αντέχει. Της "σπάνε τα νεύρα". Στη γιαγιά. Για τουλάχιστον ένα χρόνο, τα δύο παιδιά δεν κοιμήθηκαν ποτέ κάτω από την ίδια στέγη. Η μαμά ένα χρόνο άδεια πάλι.

Τα 2 κοριτσάκια έχουν μεγαλώσει αρκετά τώρα. Εκείνη εξακολουθεί να μην τα αντέχει. Να γκρινιάζει στον άντρα της γιατί αργεί να γυρίσει και "δεν αντέχει άλλο". Να γυρίσει να τις κρατήσει γιατί της "έχουν σπάσει τα νεύρα τα κωλόπαιδά του". Δύο νορμάλ κοριτσάκια όπως όλα τα κοριτσάκια. Με όση ζωηράδα μπορεί να έχουν δύο κοριτσάκια 6-7 χρονών. Ποτέ δεν τα έχει πάρει μαζί της σε ταβέρνα. Ποτέ δεν έχει πάει μαζί τους για καφέ. Ποτέ δεν έχει πάει μαζί τους στο σούπερ μάρκετ. Ποτέ δεν τα έχει πάει σινεμά (εκείνη). Ποτέ δεν βγαίνει από το σπίτι μαζί τους, παρά μόνο αν πάει σε κάποιο άλλο σπίτι όπου είναι πιο ελεγχόμενα τα πράγματα. Οπουδήποτε αλλού απλά δεν μπορεί να τα πάει. Δεν μπορεί να σκεφτεί πώς θα κυκλοφορήσει με τα δύο παιδιά. Οταν της πρότεινα να πάρει έστω το ένα μόνο και το άλλο να το αφήσει στη γιαγιά, απάντησε ότι δεν μπορεί ούτε καν με το ένα. Γιατί δεν το "αντέχει" και "της σπάνε τα νεύρα".
Εγώ τώρα αναρωτιέμαι: είναι η γυναίκα αυτή μάνα που αγαπάει τα παιδιά της;
Και για ποιό λόγο ακριβώς έκανε δεύτερο παιδί; Αφού και το ένα της έπεφτε βαρύ.

Κυρίες με Κ (sic)

2010-05-04T12:25:00.002+03:00

Είχα τη φαεινή ιδέα εγώ και μερικές εκατοντάδες άλλοι να θυμηθώ να πάω στο σούπερ μάρκετ, την παρασκευή πριν την Πρωτομαγιά. Δύο τα δεδομένα που δεν συνυπολόγισα. Την επόμενη θα ήταν κλειστό καθώς και την κυριακή φυσικά, άρα αγοράζουμε λες και την επόμενη θα γίνει πόλεμος, και επίσης ήταν τέλος του μήνα άρα κάποιοι είχαν πληρωθεί. Βάλε τώρα και το ΔΝΤ, το ΦΠΑ, το φάτε πιείτε κι ότι αρπάξει ο κ... σας, το σύνδρομο κατοχής και θα πάρετε μια ιδέα του τί αντίκρυσαν τα ματάκια μου. Δεν μπορούσα όμως να το αποφύγω γιατί το απέφευγα μια βδομάδα και ενώ είχα οργανώσει τα πάντα, δεν πρόβλεψα ότι το λαμπάκι του πλυντηρίου, εκείνο που ανάβει όταν δεν έχει αλάτι, θα άναβε. Και δεν υπάρχει καμία περίπτωση να πλυθεί τίποτα, με κανέναν άλλο τρόπο. ΠΟΤΕ και ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑ ΛΟΓΟ. Ο Σωτήρης (το πλυντήριο πιάτων) έπρεπε να είναι έτοιμος να δουλέψει υπερωρίες. Εν όψει παιδικού πάρτυ, ήταν άμεση ανάγκη να πάω λοιπόν.
Σε ένα τέταρτο είχα τελειώσει. Τα ταμεία τίγκα με κάτι θεόρατα καρότσια. ΟΚ κανένα πρόβλημα. Θα πάω στο "γρήγορο". Είχα 9 πράγματα. Διαβάζω την ταμπέλα, έλεγε 7. Βγάζω 2, τα ακουμπάω στο ράφι και περιμένω υπομονετικά τη σειρά μου, ΣΑΝ ΜΑΛΑΚΑΣ. Διότι ο κύριος που ήταν 3-4 άτομα πριν από εμένα, είχε αγοράσει όλες τις πίτες για σουβλάκια που υπήρχαν. Αντιδράσανε κάποιοι, του βάλανε τις φωνές, εκείνος κανονικά μας έγραψε όλους στα @@ του, πλήρωσε και έφυγε. Σιγά το παράξενο.

Πλησιάζει η σειρά μου και τσουπ! εμφανίζεται κυρία μετά του τέκνου της ετών 12 περίπου, και μπαίνει μπροστά μου!! Λέω από μέσα μου : μήπως εγώ και οι υπόλοιποι 10, που περιμένουμε εδώ είμαστε αόρατοι; Βρε μπας και; Της λέω ευγενικά:

- Ξέρετε η ουρά είναι πίσω από εκείνον εκεί τον κύριο στο βάθος.

- Ναι το ξέρω αλλά εδώ ήταν η σειρά μου.

- Πότε; Γιατί εγώ όταν ήρθα δεν ήσασταν εδώ.

- Μα πώς! εγώ σας είδα όταν ήρθατε!

- Ναι, αλλά εγώ δεν σας είδα και από την ώρα που ήρθα, ήρθαν και άλλοι 10 πίσω μου.

- Ναι αλλά ήμουν πίσω από την κυρία και πήγα να πάρω κάτι cd για το γιό μου.

Μου γυρίζει την πλάτη και συνεχίζει να περιμένει, αγνοώντας εμένα και τους υπόλοιπους.

(φαντάζομαι ότι το παιδί έχει μάθει ήδη ότι έτσι κάνουμε στις ουρές)

Όλα αυτά σε απόλυτα ήρεμο κλίμα, με απόλυτα ήρεμους τόνους.

Λύση Νο 1: αρχίζεις να την ξεμαλλιάζεις
Λύση Νο 2: της φοράς τα cd κολάρο
Λύση Νο 3: σκέφτεσαι από μέσα σου ότι δεν θα γίνουμε ποτέ άνθρωποι και της
παραχωρείς τελικά τη σειρά
Λύση Νο 4: ακούω τις δικές σας προτάσεις

Θα σας πω τί έκανα εγώ, αφού μου απαντήσετε. (αν και το φαντάζεστε ήδη)

Προβληματισμοί

2010-04-26T12:14:00.002+03:00

Μαμά, όταν μαδάω τη μαργαρίτα και το τελευταίο είναι "δεν μ'αγαπά"... τότε; Δηλαδή δεν μ'αγαπά...ξέρεις ποιός...Αλλά μετά μαδάω μια άλλη και το τελευταίο είναι "μ'αγαπά". Μαμά;

Ο Φίλιππος

2010-04-25T09:06:00.004+03:00

Ο Φίλιππος. Πολλά χρόνια πριν, έφυγε. Για πάντα. Για να βρει την τύχη του. Στη γη της επαγγελίας και της ευκαιρίας. Τότε δεν μπορούσε να πάρει τις δικές του αποφάσεις. Ή ίσως και να μπορούσε αλλά είχε έναν πολύ ισχυρό πατέρα που αποφάσισε ότι θα τα πουλήσουν όλα και θα πάνε εκεί. Πατέρας με σύζυγο 25 χρόνια μικρότερη. Με επάγγελμα που θησαύρισε και αγόραζε κτίρια πενταόροφα στο κέντρο της Αθήνας. Καμάρωνε ότι τα έφαγε στις γυναίκες και τα γλέντια. Και ζούσαν όλοι μαζί σε ένα δυάρι με το μεροκάματο. Τα παιδιά στο σαλόνι και στο παράνομα κλεισμένο μπαλκόνι. Ετσι λοιπόν μια μέρα, κάπου στα 23-24, έγινε η μεγάλη ανακοίνωση. "Θα πάμε στην Αμερική". Η ξαδέλφη που είναι ήδη εκεί θα τα κανονίσει όλα. Ακόμα και την πράσινη κάρτα για τον Φίλιππο ώστε ο Φίλιππος να κρατήσει όλη του την οικογένεια εκεί. Πώς; Μα θα παντρευτεί. Ράγισε η καρδιά του Φίλιππου. Ήταν ερωτευμένος. Με όλη του την ψυχή. Οπως ερωτεύεται κάποιος που είναι 23 χρονών. Πώς να φύγει; Πώς να μείνει; Πώς να παντρευτεί κάποια άλλη έστω και στα χαρτιά. Θα γυρίσω, έλεγε στην αγαπημένη του. Θα γυρίσω. Να με περιμένεις. Πόνος, δάκρυα, αποχωρισμοί. Και όλα έτοιμα για την αναχώρηση. Εφυγε. Λίγους μήνες μετά, γύρισε για μερικές μέρες να δει την αγαπημένη του. Ξανάφυγε. Και τότε ήρθε το γράμμα. Παντρεύομαι. Τη Μαρία. Μην ξαναεπικοινωνήσεις μαζί μου. Την αγαπώ και θα μείνω εδώ. Τέλος...
Πολλά χρόνια αργότερα ήρθε το email. Σε έψαξα και νομίζω ότι σε βρήκα. Είσαι όντως εσύ; Στην αγαπημένη του.
Μοιράζονται τώρα καμιά φορά τα νέα τους. Που και που τα λένε. Η ζωή προχωράει. Εκείνη η ίδια Μαρία που τότε του έδωσε την πράσινη κάρτα, είναι τώρα η οικογένειά του. Η μητέρα του παιδιού του. Μια ευτυχισμένη οικογένεια.
Η νοσταλγία για εκείνον τον χαμένο έρωτα. Τη φυγή. Το "αν".

Ακούω την φίλη μου καθώς μου διηγείται την ιστορία. Τον είχα γνωρίσει τότε τον Φίλιππο. Την λάτρευε. Κι εκείνη τον λάτρευε. Με την δύναμη που έχει αυτή η ηλικία και κάθε ηλικία όταν νομίζεις ότι ο κόσμος όλος είναι ο άνθρωπος που αγαπάς. Γκρεμίστηκε ο κόσμος της. Τελικά δεν την αγαπούσε τόσο όσο εκείνη. Περίμενε ότι θα είχε περισσότερη δύναμη και θα έμενε για εκείνη όμως έκανε λάθος. Πάει πέρασε πια. Εδώ και πολλά πολλά χρόνια, γιατί έτσι είναι ο χαρακτήρας της φίλης μου και γιατί έτσι είναι η ζωή. Προχωράει. Εκείνος όμως νοσταλγεί. Τα λουλούδια που της άφηνε στο παράθυρό της. Τα βράδυα που περνούσαν μαζί. Την Ελλάδα και τους φίλους. Και το μεγάλο "άν...".

4 μήνες 3 βδομάδες και 2 μέρες

2010-04-16T11:54:00.052+03:00

Ή αλλιώς: Μέχρι που θα έφτανες για έναν φίλο;
Την είδα χτες. Πολυβραβευμένη ταινία. Χρυσός Φοίνικας στις Κάννες αλλά και πολλά άλλα.
Καθηλωτική. Συγκλονιστική. Σκληρή. Με συνταρακτικές ερμηνείες.

Τώρα φυσικά οι κινηματογραφόφιλοι θα γελάνε που την ανακάλυψα τώρα αλλά τί να πω. Δεν έτυχε. Οι μη αμερικάνικες ταινίες, παίζονται για πολύ λίγο, σε πολύ συγκεκριμένες αίθουσες στο κέντρο της Αθήνας. Εχω πολύ συγκεκριμένες πρακτικές δυσκολίες για τις συγκεκριμένες αίθουσες και έτσι χάνω τα καλά και πηγαίνω στα Χολλυγουντιανά.

24 ώρες από τη ζωή 2 φιλενάδων. Η μία προσπαθεί να πραγματοποιήσει μια παράνομη έκτρωση (εξ ου και ο τίτλος που είναι η ηλικία του εμβρύου) στην δικτατορική Ρουμανία του Τσαουσέσκου και η φίλη της την βοηθάει. Ανθρώπινα αισθήματα και συμπεριφορές, βία, σιωπές, απλά στατικά πλάνα, χωρίς κινηματογραφικά τρυκ και πολύπλοκες λήψεις με κάμερες. Οι δύο φίλες-φοιτήτριες, ο "γιατρός" που αναλαμβάνει την παράνομη έκτρωση. Η προχωρημένη εγκυμοσύνη, οι διαπραγματεύσεις, τα ανταλλάγματα που ζητάει από τις δύο φίλες ο "γιατρός". Ο κίνδυνος που διατρέχουν οι εμπλεκόμενοι σε μια τέτοια παράνομη πράξη. Η κομμουνιστική Ρουμανία, το Βουκουρέστι, η φοιτητική εστία, η μαύρη αγορά, ο έρωτας, οι ανθρώπινες σχέσεις, η αμείλικτη σκληρότητα, το κέρδος.

Θα σταματήσω εδώ. Δεν θα ήθελα να χαλάσω την αγωνία εκεί προς το τέλος της ταινίας.

Από τις ελάχιστες συνταρακτικές ταινίες που έχω δει τον τελευταίο καιρό.

Με πρωινό ή χωρίς;

2010-03-16T16:59:00.002+02:00

Πριν από μερικές μέρες άκουγα, τον πρόεδρο των ξενοδόχων του Νομού Γρεβενών να μιλάει για τα γνωστά, ύφεση, πτώση του τζίρου, του αριθμού των επισκεπτών, του τουρισμού, των κρατήσεων και πώς αποφασίσανε συλλογικά να μειώσουν τις τιμές τους όλοι οι ιδιοκτήτες δωματίων, ξενοδοχείων κλπ κατά 30% ώστε να προσελκύσουν τους επισκέπτες του Πάσχα. Τον ρωτά λοιπόν ο δημοσιογράφος, πόσο θα κάνει ένα "καλό" δωμάτιο στην περιοχή, τώρα με τις νέες τιμές. Δεν ξέρω τί εννοούμε όταν λέμε "καλό" δωμάτιο αλλά φαντάζομαι τριών αστέρων και πάνω. Και η απάντηση ήταν: από 200 ευρώ θα πέσει στο 140 περίπου. Αυτό είναι μια τιμή που θα προσελκύσει τον κόσμο να πάει στα Γρεβενά το Πάσχα; Τον οικογενειάρχη; Γιατί στα Γρεβενά ο οικογενειάρχης θα πάει. Ο άλλος θα πάει στη Μύκονο και στην Πάρο. Η προηγούμενη τιμή ήταν μήπως προσιτή; Η τωρινή τιμή είναι; Δεν λέω να ξεπουλήσουν το προιόν τους αλλά σε ποιούς ακριβώς απευθύνονται;

Θυμήθηκα λοιπόν κάπου στο τέλος Νοεμβρίου (εκτός τουριστικής αιχμής) που θέλησα να πάω στο Νομό Αρκαδίας σε κάποιο ξενοδοχείο που μου είχαν συστήσει και η τιμή ήταν 230 ευρώ τη βραδιά και υποχρεωτικά 2 βραδιές αν πρόκειται για παρασκευή και σάββατο. Δεν το έδινε για μόνο μία νύχτα.

Με έναν πρόχειρο υπολογισμό, ήθελα λοιπόν 460 ευρώ για να πάω από παρασκευή βράδυ (γιατί βράδυ θα φτάσω μετά τη δουλειά), μέχρι Κυριακή μεσημέρι. Συνυπολογίζοντας διόδια, βενζίνη και φαγητό, νομίζω ότι μιλάμε για ίσως πάνω από 600 ευρώ για ούτε καν 2 μέρες.

Δεν ξέρω πόσο καταπληκτικό είναι αυτό το ξενοδοχείο και πιθανόν να μη μάθω και ποτέ. Δεν ξέρω καν πόσο καταπληκτικό είναι το "καλό" δωμάτιο στα Γρεβενά.

Ξέρω όμως ότι είμαι μία από τους πολλούς. Ξέρω ότι τότε το Νοέμβριο έδωσα 120 σε 5 αστέρων στο Βερολίνο στο κέντρο στην πιο ακριβή περιοχή. Ξέρω ότι με διώχνουν. Οτι ενώ θέλω να τα δώσω στη Ελλάδα, με σπρώχνουν να τα δώσω αλλού και δεν είναι η πρώτη φορά. Θέλω να πληρώσω. Δεν περιμένω να είναι τσάμπα. Θέλω να πληρώσω και να αγοράσω αυτό που αντιστοιχεί στο τίμημα. Ποιό είναι όμως το τίμημα, το κόστος, το κέρδος; Δεν θέλω να δουλέψει κανείς τσάμπα και να κερδίσω εγώ. Αλλά δεν θέλω να με θεωρούνε και ηλίθια. Τί είναι αυτό που είναι δυνατόν να κάνει 230 ευρώ τη νύχτα στο ξεχασμένο χωρίο της Αρκαδίας που δεν το ξέρει ούτε η μάνα του; Μήπως έχουμε υπερεκτιμήσει τις δυνατότητες και το τί έχουν διάθεση να πληρώσουν οι καταναλωτές και για ποιό προιόν; Μήπως έχουμε χάσει λίγο το μέτρο;

Μπορεί να τα βλέπω εγώ λάθος και να μην είναι έτσι. Μπορεί το 230 να είναι μια λογική τιμή και να μου φαίνεται εμένα υπερβολική. Ή μπορεί πολύ απλά να απευθύνονται στους λίγους. Οι λίγοι όμως δεν τα γεμίζουν τα ξενοδοχεία και τα εστιατόρια. Πρέπει να επιλέξουν: πουλάω λίγο στους λίγους ή πουλάω πολύ σε περισσότερους. Χωρίς γκρίνιες και χωρίς μελό.

Κάνουν τα ψάρια ποδήλατο;

2010-03-10T15:43:00.004+02:00

"Γυναίκα χωρίς άντρα...ψάρι χωρίς ποδήλατο"

Το άκουσα χτες στο ραδιόφωνο. Το είπε η Αννα Διαμαντοπούλου. Δεν είναι δικό της αλλά αυτό δεν έχει τόση σημασία. Αναρωτιέμαι... δια στόματος υπουργού, τέτοια απαξίωση; Τόσος πολύς φεμινισμός πια;

Λάσπη

2010-03-08T09:55:00.003+02:00

Βρέχει λάσπη. Οχι ότι με νοιάζει δηλαδή. Αν και από τις σπάνιες φορές που με πετυχαίνει με πλυμένο αυτοκίνητο. Ας βρέξει και βατράχια. Βρέχει απογοήτευση, μιζέρια, τσόντα (με εμάς πρωταγωνιστές), δημοσιογράφους, ειδικούς, ανεγκέφαλους, ειδήμονες, τεμπέληδες, λαμόγια, κλέφτες εδώ και μήνες. Στη λάσπη θα κολλήσω; Τώρα που σιγά σιγά πάνε να με πείσουν ότι ζω μια χαρά με το μισό μισθό μου; Γιατί τόσο και λιγότερο θα μείνει όταν πληρώσω την βενζίνη, τη ΔΕΗ, το ΦΠΑ, τους φόρους, το ΙΚΑ, το τυρί και το ψωμί. Ομως ένα δεν καταλαβαίνω. Τον παπού που βγήκε χτες το πρωί στην τηλεόραση και είπε ότι δώρισε τα 701 ευρώ της σύνταξής του στο κράτος. Για να μην τα χρειάζεται, σίγουρα κάποιος άλλος πληρώνει τα έξοδά του. Αυτόν τον άλλον τον ρώτησε πριν κάνει την μεγαλειώδη προσφορά του; Ή μήπως τα έκανε οικονομία μήνες τώρα για να μπορέσει να τα δωρίσει; Μας λέει δηλαδή ότι του φτάνουν και του περισσεύουν; Δεν καταλαβαίνω. Και ο ίδιος παπούς 5 λεπτά μετά είπε ότι έκανε εγχείρηση καρδιάς πέρσι και έδωσε φακελάκι 7.000 ευρώ!!! Στο κράτος που στοργικά τον φροντίζει. Που του παρέχει απαράμιλλες υπηρεσίες υγείας και πρόνοιας. Στο κράτος που όταν κατέθεσε τα 701 ευρώ, του πήρε και άλλα 3,5 για να διεκπεραιώσει το αίτημα. Στο κράτος που τον τιμά και τον εκτιμά. Που του δίνει πίσω όσα του πήρε τόσα χρόνια.

Για τον εαυτό μου ένα ξέρω. Δεν θέλω να δώσω τίποτα. Δεν θέλω να μου πάρουν τίποτα. Δεν θέλω να βάλω καμία "πλάτη". Βρήκαμε τώρα και το λέμε ευγενικά. Ποιά πλάτη; Με δουλεύετε; Κώλο το λένε. Το βαφτίσαμε πλάτη τώρα. Μακάρι να μπορούσα να κλέψω, να κρύψω και να σώσω ότι μπορώ από τα αρπακτικά όρνια που επιβουλεύονται τον καθημερινό μου κόπο. Τα όρνια που θα τα φάνε και τα 701 ευρώ του παπού και του κάθε ενός από όλους αυτούς που λένε ότι χαλάλι να δώσουν αν πάνε σε καλό σκοπό. Μα είναι δυνατόν να το πιστεύει κανείς αυτό; Πόσο αφελής μπορεί να είναι κάποιος για να πιστέψει ότι θα γίνει σωστή χρήση, σωστές επενδύσεις; Οτι δεν θα προσληφθούν άλλη μια φορά, πράσινα (ή μπλέ ή ότι νάναι) παιδιά; Οτι αυτό το τέρας που λέγεται κράτος δεν θα μας πιεί για άλλη μια φορά το αίμα;

Guernica 3D

2010-02-19T12:22:00.003+02:00

Χωρίς λόγια.

Deep inside my mind

2010-02-13T19:47:00.004+02:00

Εχω μία απορία

2010-01-21T09:53:00.001+02:00

Κατά καιρούς μου δημιουργούνται διάφορες απορίες. Αναρωτιέμαι αν αυτά που ακούω είναι λογικά και αν είναι κοινή πρακτική, ή μήπως εγώ ταξιδεύω με διαστημόπλοιο στον μάταιο τούτο κόσμο. Ιδού λοιπόν τί άκουσα και ....κρίνετε μόνοι σας.

Σε φιλική παρέα και απολύτως σοβαρά, φίλος, ετών κάπου 50, ανέφερε ότι ποτέ μα ποτέ δεν έχει αγοράσει και διαλέξει τα ρούχα του μόνος του.

Δηλαδή; ρώτησα αφελώς.

Δηλαδή δεν έχω πάει ποτέ σε μαγαζιά να δω τί πουλάνε.

Μα πώς; (ρώτησα ξανά αφελώς, δεν γίνεται).

Γίνεται, τα αγοράζει η γυναίκα μου, και πριν από αυτήν η μαμά μου.

Εγώ τώρα λέω, κάτι δεν κατάλαβα. Πρακτικά δεν γίνεται ούτε μία φορά. Δεν γίνεται! και όμως γίνεται. Και για να το υποστηρίξει, είπε ότι δεν του αρέσουν τα μαγαζιά. Εντάξει λογικό. Δεν είπαμε να σου αρέσουν. Αλλά ούτε σώβρακο;

Επειδή κόλησε το μυαλό μου καθώς τα έλεγε, ξέχασα να ρωτήσω, αν το πρωί πριν φύγει για τη δουλειά του διαλέγει τα ρούχα η γυναίκα του, και μετά τον πλένει, τον χτενίζει και τον ντύνει.
Την επόμενη φορά θα ρωτήσω όμως.

Και η απορία: εσείς το έχετε ξανακούσει; Ή μήπως είμαι υπερβολική;

Η καλή μοιρασιά κάνει τους καλούς φίλους

2010-01-19T19:12:00.001+02:00

Δίνεις και παίρνεις. Σε κάθε σχέση. Φιλική, οικογενειακή, επαγγελματική, ερωτική, και όσες άλλες ξέχασα. Δεν γίνεται αλλιώς. Δεν λέω ότι για να δώσεις πρέπει να πάρεις αλλά όταν μόνο δίνεις χωρίς αντάλλαγμα, κάποτε αναρωτιέσαι, τι στο καλό σημαίνεις για τον άλλον. Οταν δεν κάνει τίποτα για σένα. Οταν δεν υπάρχεις γι αυτόν και ουσιαστικά δεν σε σκέφτεται. Το βλέπω σαν διάλογο. Θα ήταν διάλογος αν μιλούσες μόνη μου; Αλλιώς λέγεται αυτό. Μονόλογος. Ασε που κινδυνεύεις να σου φορέσουν και την άσπρη στολή δεμένη πισθάγκωνα. Διάλογος. Μιλάς, απαντώ. Λες κάτι, αντιδρώ, ανταποκρίνομαι σε αυτό που λες. Αλλιώς τα λέω και στον τοίχο αλλά πάλι πάμε στην προηγούμενη περίπτωση με την άσπρη στολή. Και μέρες που έρχονται, απόκριες δεν θα είναι και παράταιρο.

Σε έχω μυριστεί εδώ και καιρό. Απολαμβάνεις ότι σου δίνω. Το παίρνεις, το κάνεις δικό σου. Σου ανήκει και σου αρέσει. Α! το ευχαριστιέσαι δεν λέω. Αλλά βρε παιδί μου, το κάνεις πολύ καιρό χωρίς να μου δίνεις ένα σήμα ότι "κοίτα κι εγώ τί σκέφτηκα για σένα". Βρε μπας και το σήμα του ίντερνετ δεν είναι δυνατό; μπας και έχεις από εκείνα τα τηλέφωνα που είχαν παλιά χωρίς καντράν; μπας και στην τσέπη σου έχει καβούρια; μπας και στην καρδιά σου έχει καβούρια; χμμμ τώρα που το σκέφτομαι, μπορεί. Θέλεις να μοιράζομαι εγώ αλλά όχι εσύ. Δεν είναι και κακή τακτική. Αλλά θα μου επιτρέψεις να μη μου αρέσει. Περιμένω, περιμένω και έχω αρχίσει να βαριέμαι. Σαν να κουράζομαι λίγο. Σαν να βαρέθηκα το μονόλογο. Σαν να νομίζεις ότι θα περιμένω αιώνια.
Μπα!

Καριέρα ή παιδί;

2010-01-14T16:35:00.003+02:00

Δίλημμα, όχι δικό μου, να διευκρινήσω. Ούτε νομίζω ότι υπάρχει απάντηση με την έννοια που δίνεται η απάντηση πανεύκολα σε κάτι ερωτήσεις που κάνουν στη μέση του δρόμου στους περαστικούς, οι δημοσιογράφοι. Μιλάω για καριέρα, κανονική, αυτή που σε θέλει 4 μέρες τη βδομάδα στο Λονδίνο και 3 στο σπίτι σου, αυτή που σε θέλει να λύνεις γενετικά προβλήματα και επιστημονικούς γρίφους στην άλλη άκρη του κόσμου, μιλάω για οικονομική, επαγγελματική και επιστημονική εξέλιξη που δεν μπορείς να σταματήσεις. Δεν θέλεις να τη σταματήσεις. Και το παιδί; που ήρθε κι αυτό;
Αδύνατον να ισορροπήσεις κάτι τέτοιο. Απλά δεν γίνεται. Και από την άλλη δεν γίνεται να παρατήσεις και αυτό για το οποίο προσπάθησες χρόνια. Και τότε; Τί; Ρητορική ερώτηση μάλλον και άλυτο το θέμα. Μένει το παιδί.

Ονειρο

2009-12-27T22:03:00.001+02:00

Σκοτάδι. Κρύο. Μέσα και έξω. Δεν το νιώθω. Βλέπω την ανάσα μου. Σκοτεινά τα δέντρα γύρω. Δεν υπάρχω. Αν υπάρχω δεν αντιδρώ. Αιωρούμαι στο χτες, το σήμερα, το αύριο. Ακροβατώ ανάμεσα σε δύο κόσμους. Κάνω βουτιά στο όνειρο. Το όνειρο άλλαξε. Δεν είναι ίδιο. Προσπαθώ να δω. Κλείνω τα βλέφαρα.

Αγιά Σοφιά

2009-12-19T14:50:00.002+02:00

Εικονικό ταξίδι στην Αγιά Σοφιά

Κλειστός δρόμος

2009-12-16T12:05:00.005+02:00

Μία κάπως χαλαρή μέρα σήμερα και κατάφερα μετά από πολλές μέρες να σας διαβάσω με ηρεμία, να απαντήσω, να κάνω σχόλια. Δεν μπορούσα. Δεν σας έχει τύχει να μην μπορείτενα επικοινωνήσετε; Να μη θέλετε; Να μη θέλετε να σκέφτεστε καν;

Κάτι η δουλειά, το διάβασμα, η αίσθηση ότι κάτι δεν πάει σωστά. Σαν να βούλιαζα στη λάσπη. Χωρίς προφανείς λόγους. Δεν ξέρω αν σταμάτησα να βουλιάζω, όμως σήμερα είμαι ξεκούραστη, αισιόδοξη και έτοιμη για την υπόλοιπη βδομάδα. Ας πούμε ότι συνδέθηκα με τα εγκόσμια. Ακούω τη μουσικούλα που βλέπετε πάνω πάνω στα tabs με δεξί κλικ(την αλλάζω κάθε τόσο ανάλογα με τα κέφια μου) και έχω καταπληκτική παρέα όπως κάθε μέρα, που με κρατάει σε εγρήγορση και με κάνει να περνάω καλά και να γελάω. Πάρτι στο τέλος της (εργάσιμης) μέρας και καιρός για κοντομάνικο (μέσα εννοείται).
Ας ελπίσω ότι η καλή διάθεση θα κρατήσει.

Bollywood Jingle Bells

2009-12-03T16:11:00.003+02:00

Είμαι στη δουλειά, προσπαθώ να συγκεντρωθώ, έξω ουράνιο τόξο! Σκέφτομαι τι πρέπει να τελειώσω μέσα στις επόμενες 2 βδομάδες και με πιάνει τρέλλα. Κάνω βόλτες στο ίντερνετ, κοινώς χαζεύω αντί να δουλεύω. Και πέφτω πάνω σε αυτό! Χαμογέλασα, μου έφτιαξε τη μέρα.

Επιστημονική φαντασία

2009-11-30T10:32:00.002+02:00

Δεν είμαι από αυτούς που θεωρούν την Ελλάδα, τρίτο κόσμο, ούτε τα βλέπω όλα μαύρα. Ομως μερικές μέρες σε μια άλλη ευρωπαϊκή πόλη, και δυστυχώς αντιλήφθηκα ότι ένα συγκεκριμένο θέμα είναι επιστημονική φαντασία για μας. Ισως βελτιωνόμαστε. Ισως, αλλα είναι τόσο αργός ο ρυθμός που δεν είναι και τόσο ορατός.
Πρώτη εικόνα-επιστημονική φαντασία: κοπελίτσα στο δρόμο, με αναπηρικό αμαξίδιο, έχει βγάλει το σκύλο της βόλτα. Ναι, ακριβώς.
Δεύτερη εικόνα: στο λεωφορείο, στάση και νεαρός με αναπηρικό αμαξίδιο και κυριολεκτικά με ένα πήδημα βρίσκεται μέσα. Οση ώρα έκανα να μπω εγώ, άλλο τόσο έκανε κι αυτός. Στην επόμενη στάση, ίδια εικόνα, αυτή τη φορά με μια νεαρή κοπελλίτσα με αμαξίδιο και τον φίλο της με πατερίτσες. Δύο στάσεις παρακάτω, μια μαμά με ένα κάπως μεγάλο καρότσι.
Δεν θέλω να σχολιάσω. Δεν νομίζω να υπάρχει τίποτα να πω άλλωστε. Μια χώρα που δεν είναι για όλους τους πολίτες της. Μια χώρα που τους αποκόβει από τη ζωή.

Από δική μου εμπειρία, το να κυκλοφορώ με μωρό στο καρότσι ήταν από πάρα πολύ δύσκολο έως αδύνατον γιατί τον περισσότερο καιρό έπρεπε να περπατάω στο δρόμο γιατί τη μιά ήταν σπασμένες οι πλάκες του πεζοδρομίου, την άλλη μια κολώνα, την άλλη σίδερα εξείχαν κλπ. τα ξέρετε. Με αποκορύφωμα τη μέρα που πέρασα απέναντι στο φανάρι και σταμάτησα στη νησίδα στη μέση του δρόμου και ανακάλυψα έντρομη ότι το καρότσι απλά δεν χώραγε πάνω στη νησίδα και το μισό κρεμόταν στο δρόμο. Ιδια εμπειρία όταν έσπασα το πόδι μου και φυσικά μετά δεν μπορούσα να πηδάω σαν το κατσίκι τα εμπόδια στο δρόμο ούτε να ανεβοκατεβαίνω πεζοδρόμια.

Λυπηρό. Απογοητευτικό. Έλειψη πολιτισμού. Τα μάρμαρα δεν μας κάνουν πολιτισμένους. Οι συμπεριφορές μας κάνουν.

Multitasking

2009-11-21T08:28:00.006+02:00

Έχετε παρατηρήσει πως έχουν αλλάξει τα δεδομένα στα όσα κάνουμε ή προσπαθούμε να κάνουμε ακριβώς την ίδια στιγμή; Είναι σημείο των καιρών άραγε; Αναρωτήθηκα για πρώτη φορά πριν μερικά χρόνια βλέποντας τα παιδιά και τους έφηβους που στην πιο απλή περίπτωση ακούνε μουσική και διαβάζουν. Στην πιο πολύπλοκη μορφή, ακούνε μουσική, διαβάζουν, μιλάνε στο τηλέφωνο, μιλάνε στο MSN, παίζουν κάποιο παιχνίδι στο κομπιούτερ, και βλέπουν και τηλεόραση. Ξέχασα τίποτα; Τουλάχιστον 2-3 να μην πω 4 δραστηριότητες συγχρόνως εν εξελίξει. Τις παρακολουθούν όλες άραγε με τον ίδιο τρόπο και την ίδια προσοχή; τις φέρνουν σε πέρας με ίδιο καλό αποτέλεσμα;

Εμείς; οι πιο μεγάλοι; Ακολουθούμε τα ίχνη τους. Μη μου πείτε ότι δεν κάνετε πάνω από 2 δραστηριότητες συγχρόνως γιατί δεν θα σας πιστέψω. Απλά μάλλον δεν το συνειδητοποιείτε. Το πιο απλό, να οδηγούμε και να μιλάμε στο τηλέφωνο. Να ψωνίζουμε και να ακούμε μουσική. Να γράφουμε εδώ και να γράφουμε και κάτι επαγγελματικό. Λίστα ατέλειωτη με 2-3-4 παράλληλες δραστηριότητες. Εχω τσεκάρει τον εαυτό μου να κάνει παράλληλα τουλάχιστον 5 πράγματα. Εννοείται όχι με την πρέπουσα προσοχή. Ούτε με την συγκέντρωση που απαιτείται. Ομως απλά καθημερινά πράγματα. Το γιατί είναι άλλο post από μόνο του.
Για να δούμε πόσοι από εμάς, γράφουν στο blog, την ώρα που βοηθάνε το παιδί τους στην ορθογραφία, βάφουν νύχια, μιλάνε στο τηλέφωνο, μαγειρεύουν, βλέπουν τηλεόραση και κλείνουν εισητήρια για το σινεμά ταυτόχρονα.

Πώς έχασα τη μάχη με το τυροπιτάκι

2009-11-18T15:45:00.004+02:00

Της Δήμητρας Παπαδοπούλου (ηθοποιού)

Κάπου διάβασα πως το στήθος ή το μπιμπερό που μας πρόσφεραν μωρά όταν δυσανασχετούσαμε καθησυχάζει, λέει, τη συναισθηματική μας δυσφορία. Οπότε, σαν ενήλικες πια, όποτε τρώμε φρίκη μασουλάμε καμιά παπαριά να το κατευνάσουμε, με αποτέλεσμα να χοντραίνουμε και να γινόμαστε σαν νεροχύτες, συν που η υγιεινή διατροφή είναι στα φόρτε της και έχουμε μπλέξει στον εγκέφαλό μας ποιο είναι το φυσικό και ποιο το μεταλλαγμένο, τι είναι οι ισοφλαβόνες και πού σκατά υπάρχει το φολικό οξύ, επίσης το ξέρεις πως η ντομάτα έχει λυκοπένιο ενώ το μπρόκολο έχει ισοθειoκυανικά;

Μ' αυτά και μ' αυτά, αποφάσισα πως τέρμα οι γουρουνιές, αιφνίδια η απόφαση, μετά που μου 'ρθε να ξεράσω που 'φαγα κάτι τυροπιτάκια, ξέρεις, αυτά τα έτοιμα τα κατεψυγμένα που τα τηγανίζεις και διαβάζεις πίσω τα συστατικά που περιέχουν και είναι σαν να διαβάζεις προκήρυξη εξωγήινου. Αφού λοιπόν έφαγα τέσσερα, κοίταξα το πέμπτο και τελευταίο και του είπα:

«Όχι, όχι δεν θα σε φάω». Ναι, άρχισα να μιλάω στο τυροπιτάκι, το τύλιξα σαν μωρό σε μια χαρτοπετσέτα και το 'βαλα στο ψυγείο. Μη με ρωτήσεις γιατί δεν το πέταξα, ήταν μια υποσυνείδητη, αρχέγονη αντανακλαστική διαδικασία, όπως θα έλεγε και ο Γιουνγκ ή ο Φρόιντ, δεν ξέρω, αυτούς τους μπερδεύω τι ακριβώς είπε ο καθένας, και κατηφόρισα για Κολωνάκι να πάρω πράσινο τσάι που 'χει μέσα φαινολικές ενώσεις. Τέλος για μένα τα ανθυγιεινά. Κάτω τα λιπαρά. Ζήτω το ασβέστιο και οι βιταμίνες του συμπλέγματος Β.

Άρχισε μια νέα εποχή που το κορμί μου θα γινόταν πιο ανταγωνιστικό, κι έτσι όπως κατηφόριζα τη Σκουφά, διαπίστωσα πως ένα όχι και τόσο νέο προϊόν γυναίκας που έχει κατακλύσει την παγκόσμια αγορά τελευταία, έχει πάρει διαστάσεις μάστιγας.

Μιλάω για το τσουλοειδές. Το τσουλοειδές είναι ένα είδος με έξω κοιλιά, έξω βυζιά, μανικιούρ πεντικιούρ γαλλικό και σποραδικά τατού, κυρίως εκεί που τελειώνει η κωλοχαράδρα μπορείς να βρεις μέχρι και την Γκουέρνικα του Πικάσο. Και όλα έτοιμα για φάσωμα (σημειωτέον, δεν έχω τίποτα εναντίον του φασώματος, απλά με εκνευρίζει σαν λέξη, θα 'θελα να καταργηθεί απ' το λεξιλόγιο και να επιστρέψουμε στην παλαιά κλασική της εποχής των σπηλαίων, το μπαλαμούτι). Επίσης, συνειδητοποίησα πως τα τσουλοειδή είναι κυρίως μικρά τα οποία περάσανε αιφνιδίως από τα πάμπερς στα στρινγκ, χωρίς ενδιάμεσα στάδια.

Εν πάση περιπτώσει, αφού πήρα τα τσάγια μου τα πράσινα και έτρωγα όλη μέρα φρούτα, ήπια και δυο λίτρα νερό, τιγκάρισα στο ιχνοστοιχείο και αφού συνειδητοποίησα πως για να ζεις υγιεινά πρέπει να 'σαι λίγο η Μαριάννα Λάτση και να 'χεις χρόνο όλη μέρα να πίνεις νερά και να τρέχεις να τα κατουράς, άρχισα να πεινάω. Το σκέφτηκα πολύ το πώς θα κινηθώ και αποφάσισα να φάω μια μπανάνα που 'χει μέσα κάλιο.

Αλλά η πείνα φούντωνε. Σαν όραμα άρχισαν να ξεπροβάλλουν απειλητικά τα τσουλοειδή, τα αδύνατα, τα καλογυμνασμένα. Τρόμαξα πολύ, επίσης, όταν ήρθε και εκείνο το γαμημένο τυροπιτάκι και μου σφήνωσε στον εγκέφαλο. Αλλά είπα όχι, θα δω τηλεόραση να ξεχάσω.

Ήταν αργά τη νύχτα πια και κάνοντας ζάπινγκ, έπεσα σε καμιά δεκαριά ξεκοιλιάσματα, παντού αίματα, στο ΣΚΑΪ κάτι τύποι σ' ένα τζιπ έψαχναν έναν ιπποπόταμο, στην ΕΤ3 φώναζε η Φώφη Γεννηματά και νάτα πάλι τα τσουλοειδή διάσπαρτα στα κανάλια να αυτογλείφονται και να γδύνονται.

Και νάτο πάλι το τυροπιτάκι. Όρμηξα στο ψυγείο. Ήτανε παγωμένο, τηγανισμένο
και καυλωμένο. Δίπλα του, ένα ξενέρωτο γιαούρτι με χαμηλά λιπαρά, πώς να αντέξει τον ανταγωνισμό. Κοιταχτήκαμε με το τυροπιτάκι ξανά και ξανά. Θα σε πετάξω μαλακισμένο πολυακόρεστο ανθυγιεινό τηγανισμένο. Άρχισα να το βρίζω, μόνο που δεν το χαστούκισα. Με κοίταζε λάγνα και με προκαλούσε με τα τυριά του. Όρμηξα και το καταβρόχθισα.

Καταπίνοντας την τελευταία μπουκιά, το 'ξερα πως είχα χάσει οριστικά τη μάχη με το τυροπιτάκι.

Υ.Γ.: Μήπως ξέρει κανείς τι ακριβώς είναι οι ελεύθερες ρίζες;

Ημερολόγιο μιας εβδομάδας

2009-11-17T10:28:00.001+02:00

Αθήνα, 16 Νοεμβρίου 1973

Ωραία παιδιά με τα μεγάλα μάτια σαν εκκλησίες χωρίς στασίδια,
ωραία παιδιά, δικά μας, με τη μεγάλη θλίψη των αντρείων,
αψήφιστοι, όρθιοι στα προπύλαια, στον πέτρινο αέρα,
έτοιμο χέρι, έτοιμο μάτι –πώς μεγαλώνει
το μπόι, το βήμα κι η παλάμη του ανθρώπου– .

Tου Γιάννη Ρίτσου

Waltz

2009-11-16T18:50:00.003+02:00

Φταίω

2009-11-15T09:36:00.001+02:00

Πώς είναι να επιλέγεις να βάλεις τον εαυτό σου σε μια δύσκολη διαδικασία, να το θέλεις να πετύχεις, φυσικά αλλιώς γιατί να το κάνεις. Να έρχεται η ώρα της επιβράβευσης και να αντιλαμβάνεσαι ότι είσαι όχι μέτριος, όχι κακός, αλλά ίσα ίσα που κατάφερες να μη βουλιάξεις; Ε! αυτό έπαθα. Μου ήρθε ταμπλάς, σκοτοδίνη (ποιά άλλη λέξη υπάρχει), μου κόπηκε η αναπνοή, μου ανέβηκε η πίεση, αυτά και μερικά άλλα παρόμοια, αλλά όλα μαζεμένα και εγώ να μην μπορώ ούτε να το πάρω το έργο μου να το πετάξω στα σκουπίδια, ούτε να κλάψω, ούτε να ουρλιάξω ούτε να φύγω καν τρέχοντας (καταραμένες γόβες). Τί ήθελα και έμπλεξα; Ποιός διάολος με έβαλε να χώσω το κεφάλι μου, το χρόνο μου, τον εαυτό μου ολόκληρο σε κάτι τόσο επίπονο, χρονοβόρο, πολύπλοκο, δύσκολο; Η πρώτη αντίδραση "τέλος". Δεν έχω λόγο να το κάνω, δεν με ενδιαφέρει άλλωστε και τόσο, το κάνω από χόμπυ. Τα παρατάω. Μετά όμως από μερικά χτεσινοβραδυνά ποτά, φαίνεται ο εγκέφαλός μου ξελαμπικάρισε. Συνεχίζω και μάλιστα προσπαθώντας περισσότερο γιατί δεν μου φταίει κανείς. Φταίω εγώ που δεν συγκεντρώθηκα σε αυτό που έκανα. Φταίω γιατί το έκανα με το ένα μάτι στο ένα πράγμα, το άλλο στο άλλο, το μυαλό στο τρίτο και το πόδι έξω από την πόρτα. Εφταιξα, πλήρωσα. Θα προσπαθήσω πάλι. Το αποφάσισα.

Καλή μας μέρα

Νωρίς;

2009-11-10T06:44:00.010+02:00

Από την αρχή του Νοεμβρίου βλέπω να οργανώνονται τα μαγαζιά με τα Χριστουγεννιάτικα. Δέντρα, λαμπάκια, στολίδια, φουσκωτά ελαφάκια. Ενας κόσμος ολόκληρος, να μπεις να μην ξέρεις τί να πρωτοπάρεις. Αλλοι υπακούνε στη μόδα και κάθε χρόνο αλλάζουν χρώμα και διακόσμηση στο δέντρο τους, άλλοι προσθέτουν ή το αφήνουν όπως είναι. Προσωπικά ανήκω στη δεύτερη κατηγορία. Αγόρασα πριν χρόνια ένα πολύ μεγάλο δέντρο και από τότε προσθέτω στολίδια. Οχι πολλά, ίσως 2-3 κάθε χρόνο, αλλά το κάθε ένα έχει τη σημασία του.

Νωρίς να το σκέφτομαι από τώρα; Πιθανόν. Αλλά για πόσο καιρό, ένα παιδί είναι παιδί; Πόσο καιρό θα απολαμβάνει το δέντρο; Θα ονειρεύεται τον Αγιο Βασίλη και θα αναρωτιέται αν του αρέσουν τα μπισκότα με σοκολάτα και το γάλα; αν χωράει από την καμινάδα; μήπως να αφήσουμε και καρότα για τους τάρανδους; κάνει κρύο μήπως αρρωστήσει; και το κουμπί από τη στολή του που βρήκαμε πέρσι, να του το αφήσουμε φέτος να το πάρει; Σκέφτομαι πριν λίγα χρόνια τα ανηψάκια μου που τότε ήταν ίσως 7-8 χρονών και η γιαγιά τους επέμενε ότι "δεν υπάρχει Αγιος Βασίλης" και εκείνα λέγανε "μα είδαμε την φωτογραφία του!". ΘΕΛΟΥΝΕ να έχουν έναν Αγιο Βασίλη. Τους αρέσει όλο αυτό το παραμύθι, το δώρο, το γράμμα που θα στείλουν, η αναμονή, η διαδικασία, το στολισμένο σπίτι, οι μυρωδιές που συνδέουν με τις γιορτές, η οικογένεια που μαζεύεται. Παραμυθάκι για μικρούς και για μεγάλους. Και αν δεν το νιώθουν συνειδητά τώρα, κάποτε μεγαλώνοντας θα τους έρχεται αυτή η γλυκιά ανάμνηση της γιαγιάς ή της μαμάς που ψήνανε κάποιο γλυκό και εκείνα γλύφανε τη ζύμη από το μίξερ και γεμίζανε τα μουτράκια τους σοκολάτες και πονούσε η κοιλιά από τα γλυκά. Θα θυμούνται που η μαμά μάζευε ολα τα ανηψάκια και κάνανε όλοι μαζί κουραμπιέδες και η άχνη έφτανε μέχρι τα υπνοδωμάτια, που φορούσανε ποδιές με χριστουγεννιάτικα σχέδια, που κολλάγανε οι ζύμες στα παιδικά χεράκια. Μυρωδιές, γεύσεις, εικόνες, υπέροχες αναμνήσεις που μένουν στην καρδιά.

Ραντεβού

2009-11-05T05:53:00.002+02:00

Πόσο δύσκολο είναι για κάποιον να καταφέρει να είναι στην ώρα του στο ραντεβού που κανονίζει ο ίδιος;
Υπάρχουν 3 κατηγορίες ανθρώπων. Αυτοί που δίνουν ένα ραντεβού, επαγγελματικό ή προσωπικό και το τηρούν γιατί έτσι είναι ως άνθρωποι και ότι λένε το εννοούν. Υπάρχει η δεύτερη κατηγορία που πραγματικά κάτι τους έχει συμβεί, ανυπέρβλητο, που το σέβεσαι και το κατανοείς και έτσι κι αλλιώς συμβαίνει για πρώτη φορά. Και υπάρχει και η τρίτη κατηγορία. Αυτοί που γι αυτούς το ρολόι δεν έχει καμία σημασία. Και πάνε ή δεν προλαβαίνουν να πάνε, πάντα καθυστερημένοι. Κοινώς σε γράφουν. Γιατί εγώ έτσι το βλέπω. Οταν έχει να κάνει με μένα, έτσι είναι. Με γράφεις στα παλιά σου τα παπούτσια. Δεν σέβεσαι το χρόνο μου. Είσαι επαγγελματίας και το προηγούμενό σου ραντεβού άργησε μισή ώρα; Εγώ τί φταίω; Εγώ δεν άργησα. Πες του αντίο και να ξανάρθει άλλη μέρα. Γιατί εμένα με αυτόν τον τρόπο δεν θα με ξαναδείς. Είσαι φίλος; Μένεις μακρια; Φύγε στην ώρα σου. Μην ανάβεις το θερμοσίφωνο να κάνεις μπάνιο την ώρα που έπρεπε να είσαι ήδη στο ραντεβού σου. Οχι δεν το καταλαβαίνω. Ετοιμάσου 2 ώρες πριν και ξεκίνα. Δεν ζω με σκοπό της ζωής μου να σε περιμένω. Εχω άλλα πολλά και σημαντικά πράγματα να κάνω. Και εν πάσει περιπτώσει δώσε το ραντεβού σου 2 ώρες αργότερα. Δεν έγινε και τίποτα. Στόμα έχεις, τηλέφωνο έχεις. Απλό είναι. Πού είναι ο σεβασμός σου προς την οικοδέσποινα και τους άλλους της καλεσμένους, όταν σε καλεί και πας 2 και 3 ώρες καθυστερημένος; Τί έκπληξη! Δεν σε περιμέναμε! Φαγητό τέλος. Ή μήπως νόμιζες ότι θα αγνοήσω τους υπόλοιπους 10 που ήρθαν στην ώρα τους για να περιμένουμε όλοι εσένα; Ξύπνα! ο κόσμος δεν περιστρέφεται γύρω σου, ούτε γύρω από το δικό σου ωράριο. Μας αγνοείς. Σε αγνοούμε κι εμείς. Σε μάθαμε πια. Είσαι σεσημασμένος και το μόνο που μπορώ να κάνω για σένα είναι να σου πω ότι στις 5 θα είμαι στο τάδε μέρος, οτι στις 8 θα σερβίρω το φαγητό, ή ότι στις 10 αρχίζει το έργο. Καλή σου διασκέδαση!

Πουθενά

2009-11-02T07:14:00.001+02:00

Για μία παράσταση όπως το Πουθενά του Δημήτρη Παπαϊωάννου, δεν χωράνε και πολλά να πεις. Οπως πάντα σε κρατάει με την ανάσα κομμένη.
Ομως οι δύο κυρίες που κάθονταν πίσω μου έκαναν δύο σχόλια....
Προς το τέλος της παράστασης, σε μια σκηνή που κυριολεκτικά δεν ακούγεται ανάσα, όλοι παρακολουθούν και στη σκηνή ο χορευτής μένει γυμνός:
-Ωραίο σώμα! πολύ γυμνασμένος!
και άλλο ένα στο τέλος της παράστασης την ώρα που οι χορευτές υποκλίνονται στο κοινό:
-Ολοι νεαροί είναι!

Δεν χωράει σχόλιο εδώ έ;

Novembre

2009-11-01T08:07:00.004+02:00

Ο καιρος μας (όχι ο κακός)

2009-10-31T12:38:00.002+02:00

Χειμωνιάτικη μέρα η σημερινή. Αέρας, χαμηλή θερμοκρασία, μέχρι και χιόνι. Λίγο, όσο να αναρωτιέσαι αν βλέπεις καλά ή όχι. Ναι μην το ψάχνετε, στην Αθήνα είμαι. Και επειδή αναρωτήθηκα αν βλέπω καλά, το διασταύρωσα και με άλλους. Να ανάψουμε λίγο το τζάκι, να δουλέψει το καλοριφέρ, να σκεφτούμε ότι σε ένα μήνα θα στολίζουμε το δέντρο. Τα μαγαζιά με τα στολίδια είναι έτοιμα ήδη. Αλλά άμα έχει 18 βαθμούς και ήλιο πώς να το σκεφτείς αυτό το έρημο το δέντρο και τα στολίδια. Βγάλτε τα γαντάκια σας, τα κασκόλ, τις μπότες, τα μπούφαν. Έτοιμοι για βόλτα;

Επικοινωνία

2009-10-28T21:56:00.003+02:00

Είσαι μακριά, δύσκολη η επικοινωνία. Οταν καταφέρεις να μιλήσεις είναι τόσα πολλά αυτά που θέλεις να πεις και μοιραία αποφεύγεις τα δύσκολα και τις κακοτοπιές. Αρκείσαι στα ευχάριστα, τα ανάλαφρα, αυτά που χαιδεύουν τα αυτιά. Δεν θέλεις να φορτώσεις τον άλλο με έννοιες και γκρίνια. Πόσο πραγματικό όμως είναι αυτό; Πόση ειλικρίνεια έχει; Οταν πνίγεσαι από αισθήματα, όταν έχεις κάνει χιλιάδες σκέψεις, όταν η απουσία είναι τόσο έντονη...Θέλεις να το μοιραστείς. Θέλεις να του πεις έλα γρήγορα, παράτα τα όλα και έλα, σε χρειάζομαι, μου λείπεις. Θέλεις να κλάψεις, να φωνάξεις, να ταρακουνήσεις τον άλλον. Να του πεις ξύπνα, άκου, άνοιξε τα μάτια σου. Ξέρεις ότι δεν πρέπει να τον ταράξεις, να τον πιέσεις. Θέλεις να χαμογελάει με τη σκέψη σου. Να σε νιώθει χαλαρό και χαρούμενο. Και αντί για να πεις αυτό που θέλεις, κρύβεσαι. Παύεις να λες την αλήθεια. Λες μόνο τα μισά, τα όμορφα, τα ανώδυνα. Ανησυχείς μήπως σε κρίνει και τελικά σε απορρίψει, δεν διαφωνείς, είσαι γλυκός και ήρεμος, και όλο και πιο βαθιά πέφτεις και όλο και κλείνεσαι μέσα σου. Και όλο και είσαι πιο παθητικός. Πρέπει να δείξεις γρήγορα ποιός είσαι!

Ίδιοι όλοι;

2009-10-23T11:56:00.007+03:00

Γιατί έχουμε αυτήν την ακατάσχετη μανία να κολλάμε ταμπέλες; Γιατί πρέπει όλα να είναι τακτοποιημένα στο ραφάκι τους, μέσα στο βάζο τους και απέξω η ταμπέλα να λέει το περιεχόμενο; Γιατί τόση δυσκαμψία; ανελαστικότητα; Γιατί πρέπει να υπακούμε απαραίτητα σε κάποιο κανόνα, στερεότυπο; Δεν μπορούν άραγε οι γύρω μας να μας δουν σαν είδος που εξελίσσεται, μεταβάλλεται, αλλάζει μορφές, ιδέες, ιδεολογίες, δοκιμάζει, πετυχαίνει, αποτυγχάνει, κάνει ότι "γουστάρει" και περνάει καλά με αυτό;

Εχω το δικό μου σχήμα, μυρωδιά, άποψη, γούστο, ικανότητες, θέλω, πιστεύω. Αναμφίβολα συμπίπτω σε πολλά με πολλούς, όμως είμαι ΕΓΩ, που σημαίνει ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ.

2009-10-20T05:18:00.007+03:00

Νόμιζα ότι είχε τελειώσει. Οτι ειχα καταφέρει να το σβήσω. Σβήνει ποτέ; Πότε; Πόσο καιρό χρειάζεται;

Πρέπει. Πρέπει να το σβήσω.

Δεν πρέπει να πληγώσουμε τους γύρω μας. Αυτό είναι το σίγουρο. Δεν φταίνε. Είπε ο Μιχάλης χτες " και ποιός είπε ότι την πληρώνει πάντα αυτός που φταίει;"

Πώς να περιγράψεις ένα συναίσθημα; Πώς να αφεθείς όταν δεν "πρέπει". Πώς να το φέρεις βόλτα; Πονάει. Τόσος καιρός και πονάει. Θέλω να είμαι εκεί και είμαι εδώ. Θέλω να τρέξω και έχω βαρίδια στα πόδια.

Προσπάθησα τόσο πολύ. Προσπαθώ. Να το δω ψύχραιμα. Να το προσπεράσω. Να το αγνοήσω. Να μην υπάρχει πια. Μήνες πέρασαν. 5. Είμαι στο ίδιο σημείο. Κάθε μέρα το ίδιο. Κάθε μέρα πίσω μπρος. Ενα βήμα μπροστά και δύο πίσω. Προχωράω σιγά σιγά αλλά σε βρίσκω παντού. Υπάρχεις παντού. Στο σινεμά κάθεσαι δίπλα μου, στο ποτήρι είσαι η σταγόνα που μένει, στη βροχή, η ανακούφιση, στα όνειρα, η σκιά, στον ουρανό, ο ήλιος, τα σύνεφα που τρέχουν.

Προσπαθώ μήνες τώρα να δω πιο καθαρά.
Ποιόν κοροιδεύω. Μια στιγμή μόνο και είμαι πίσω σε σένα. Ηρθε το σήμερα και ζω στο χτες.

Η "φωλίτσα"

2009-10-17T17:19:00.003+03:00

Η φίλη μου η Νανά, πριν λίγες μέρες είχε την τιμή να επισκεφθεί το σπίτι ενός άντρα που την γυρόφερνε εδώ και λίγο καιρό. Η Νανά περίπου 40 και ο κύριος κάπου τόσο επίσης. Ακουσε πολλές περιγραφές για την εν λόγω "φωλίτσα". Ο κύριος, από αυτούς που ονειρεύονται οι μαμάδες των γυναικών σαν την φίλη μου. Με όλα τα "τυπικά προσόντα".

Οποία απογοήτευσις!!!

Το διαμέρισμα δεν έφταιγε σε τίποτα. Ομως ο ιδιοκτήτης του (όχι ενοικιαστής) είχε να ασχοληθεί με αυτό από τότε που ήταν φοιτητής. Τα έπιπλα, το περισσότερο που θα τα χαρακτήριζες, φοιτητικά. Κουζίνα, μπάνιο μουχλιασμένα, και κιτρινισμένοι τοίχοι, άβαφτο έδω και τουλάχιστον 20 χρόνια, ρολό σπασμένο που δεν πάει ούτε πάνω ούτε κάτω, στερεωμένο με σκαμνάκι ώστε να βλέπεις τουλάχιστον το φως της ημέρας. Φωτιστικά; τί ειναι αυτό; οι γλομποι μια χαρά κανουν τη δουλεία τους. Σεντόνια, πετσέτες ξεφτισμένα. Η περιγραφή σταματάει εδώ γιατί δεν άντεχα να ακούσω παρακάτω.

Μα πού πάς; Οικονομικό πρόβλημα δεν έχεις. Γούστο, τουλάχιστον από όσο μαρτυράνε τα ρούχα σου, έχεις. Τσιγκούνης δεν είσαι, από όσο μπόρεσα να καταλάβω. Τί κάνεις; Πώς φέρνεις μια γυναίκα που δήθεν θέλεις να εντυπωσιάσεις, σε τέτοιο αχούρι; Μα σε όποιο σούπερ-μάρκετ πας έχει πετσέτες, σεντόνια, ποτήρια, πιάτα και προίκα να εξοπλίσεις ότι σπίτι θέλεις μέ ότι τιμή θέλεις. Επιπλα; μα γέμισε ο τόπος πια φτηνά μαγαζιά. Πού πας ανθρωπέ μου; Θα σου άρεσε εσένα να μπεις σε σπίτι τέτοιο; Να ξαπλώσεις σε τέτοιο κρεβάτι με τέτοιο συνθετικό σεντόνι; Να πιεις καφέ από ραγισμένη κούπα; Εσύ που δήθεν πας στα καλύτερα μαγαζιά; Εσύ που δήθεν εκτιμάς το καλό γούστο;

Αντε στο καλό και όταν αποφασίσεις να γίνεις άνθρωπος, ψάξε για γυναίκα! είπε από μέσα της η Νανά και έφυγε βιαστικά γιατί θυμήθηκε μια επείγουσα δουλειά που έπρεπε να κάνει.

Τί είναι αρκετό;

2009-10-15T09:52:00.014+03:00

Είσαι κάπου εκεί στα 20-22 μπορεί και 18 και γνωρίζεις τον έρωτα της ζωής σου. Χάνεις τη σκέψη σου, το μυαλό σου, ζείς την απόλυτη ευτυχία, έχεις μάτια, καρδιά, κορμί μόνο για τον άλλον. (Αν δεν το έχεις ζήσει, χάνεις). Λίγο αργότερα ή και αρκετά αργότερα, έρχεται ο γάμος, η συμβίωση. Το όνειρό σου γίνεται πραγματικότητα. Να είσαι συνεχώς με τον έρωτά σου, να μοιράζεσαι τα πάντα, να ζεις και να ανεπνέεις γι αυτόν/αυτήν. Το να σου κρατάει το χέρι και να αποφασίζετε τι θα μαγειρέψετε ή ποιά ταινία θα δείτε, είναι αυτό ακριβώς που ζητούσες και ονειρευόσουν. Μετακομίζεις στην πόλη του/της, αφήνεις την καταπληκτική δουλειά σου δουλειά, για να είσαι με τον αγαπημένο σου. Ολα για τον έρωτα σου. Ολα για να είσαι μαζί του.

Μέχρι τη στιγμή που κάτι, ένα μικρό κάτι, αρχίζει να σε πνίγει. Και αυτό το πνίξιμο όλο σφίγγει. Και ξαφνικά το να κρατάς το χέρι του άλλου δεν είναι αρκετό. Ούτε να να διαλέγεις πιάτα είναι αρκετό, ούτε να πίνετε καφέ μαζί και να βλέπετε ταινίες μαζί. Και κυρίως το να κοιταζόσαστε στα μάτια και να μην υπάρχει κανείς και τίποτα γύρω σας.

Τρυπώνει και στη ζωή σου ένα μικρό πλασματάκι που σε κάνει να ξεχνάς τα πάντα, τις ανησυχίες, τις αμφιβολίες για το τί σου συνέβει και το μόνο που σε νιάζει είναι ένα μικρό γελάκι ευτυχίας και δύο χεράκια που τυλίγονται στο λαιμό σου και σου λένε "σ'αγαπώ". Και είσαι μαμά ή μπαμπάς. Για μερικά χρόνια. Και τότε κάπου στο βάθος αρχίζουν και έμφανίζονται οι προηγούμενες ανησυχίες. Γιατί δεν έχω φίλους; Πού πήγαν; Τους έδιωξα; Θέλω να πιω μια μπύρα και να πάω για ψάρεμα. Θέλω να δω μια ταινία και να παίξω χαρτιά ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ, ΜΟΝΗ ΜΟΥ με τους δικούς μου φίλους.

Αλλάζουμε. Μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο. Αλοίμονο αν μέναμε ίδιοι, στα 40 να είμαστε όπως είμασταν στα 20. Αλλες φορές ο σύντροφός μας μπορεί να ακολουθήσει, άλλες όχι. Αλλες φορές δέχεται τις αλλαγές και αλλάζει και ο ίδιος και άλλες μένει στάσιμος και δεν μπορεί να κατανοήσει, η/και παρερμηνεύει τα "θέλω" μας. Την ανάγκη μας για ατομικότητα, προσωπική ελευθερία, ανάγκη να συναναστραφούμε και άλλους ανθρώπους. Τους συνάδελφους, τους παλιούς συμμαθητές, τους φίλους, τους συγγενείς. Οχι γιατί δεν θέλουμε να είμαστε με τον σύντροφό μας. Γιατί απλά θέλουμε να είμαστε με κάποιον άλλον. Μας ευχαριστεί ΚΑΙ αυτό όπως και τόσα άλλα.
Τί κάνουμε λοιπόν όταν το έτερόν μας ήμισυ δεν το κατανοεί; Κάτι τόσο απλό γίνεται αιτία για προστριβές και διαμάχες?
Τί κάνουμε όταν είμαστε στριμωγμένοι σε καταστάσεις που δεν είναι όπως τις φανταζόμασταν;
Κοίτα γύρω σου. Ζήσε. Με ειλικρίνεια δες τον εαυτό σου. Τίποτα δεν γκρεμίζεις. Κανείς δεν παθαίνει τίποτα να διεκδικήσεις λίγο από τη ζωή σου. Κανείς δεν φεύγει αν σε αγαπάει. Δεν ζητάς τίποτα το παράλογο. Και γιατί να ζητάς άλλωστε. Γιατί να πάρεις άδεια; Για ποιό πράγμα ακριβώς; Γιατί όλα πρέπει να γίνονται όπως τα θέλουν οι άλλοι; Γιατί εσύ πρέπει να ζεις μίζερα; Το επέλεξες κάποτε. Μήν το ξαναεπιλέγεις. Άνοιξε τα φτερά σου για άλλη μια φορά.

Blind

2009-10-14T21:36:00.003+03:00

Βρέχει!!!!

2009-10-13T12:30:00.005+03:00

Καινούρια σελίδα

2009-10-13T11:04:00.015+03:00

Προχωράω παρακάτω. Αποφάσισα ότι η αναμονή δεν μου πάει. Η αδράνεια δεν είναι για μένα. Ούτε οι μελό καταστάσεις. Να περιμένω να αποφασίσουν για μένα οι άλλοι. Οχι. Επιλέγεις να ζεις μια ευνουχισμένη ζωή; Με γειά σου, με χαρά σου. Αλλά εγώ γιατί να έχω σχέση με αυτό; Περίμενα υπομονετικά, αλλά όχι πια. Εχω πολλά να κάνω και το να αναπολώ το παρελθόν δεν είναι για μένα. Δεν μου είναι αρκετό.

Η αρχη

2009-06-15T13:21:00.004+03:00

Δεν είμαι σίγουρη αν θέλω να γράφω ή να μοιράζομαι όσα έχω στο μυαλό μου. Η ανάγκη προέκυψε όταν μια συγκεκριμένη στιγμή -που κράτησε λίγο παραπάνω- είχα πολλά να πω, στον εαυτό μου περισσότερο. Διάβαζα blogs άλλων, μια δυο φορές έκανα και κάποια σχόλια, και τελικά αποφάσισα να δημιουργήσω την δική μου "κούπα με καφέ". Δεν μου αρέσει η ανωνυμία. Δεν μου αρέσει να μην μπορώ να υπογράφω όσα σχολιάζω σε άλλους. Στο πολύ μικρό διάστημα που βρίσκομαι εδώ και κάνω σιγά σιγά τα πρώτα μου βήματα, ανακάλυψα κόσμους που δεν ήξερα. Διαβάζοντας άλλους, αισθάνθηκα ότι ανήκω κι εγώ εδώ.

Ηρθα

2009-04-22T15:06:00.007+03:00

Δεν θέλω να σε βαραίνω με τις σκέψεις μου. Ομως δεν έχω άλλο τρόπο να γράψω και να πω όσα θα ήθελα να σου πω. Μπορεί και να μην τα διαβάσεις ποτέ μια και δεν θα σου πω γι αυτό το μέρος που είναι μόνο δικό μου. Ούτε θέλω να σε προβληματίσω. Ξεκινήσαμε τόσο ανέμελα (είπες ότι δεν ήταν ποτέ ανέμελα).....

Φωτιά

2009-04-22T07:30:00.001+03:00

Eίναι η φωτιά
που με λιώνει και σε λιώνω
σαν το κερί που τελειώνει σε τελειώνω
πάνω στο κύμα τα πανιά μας θα απλώνω
γι άλλο παράδεισο πιο πέρα
απ΄το χρόνο
Είναι το δείλι που ξεχάστηκε και πάλι
πάνω στα μάτια σου τα πιο παραμυθένια
είναι κι ο έρωτας που έφερε τη ζάλη
με μια αγκαλιά και δυο φιλιά
πορτοκαλένια.
Είναι ο γιαλός που ξεχάστηκε και πάλι
πάνω στα χείλη σου τα πετροκερασένια
είναι κι ο έρωτας που έφερε τη ζάλη
με μια αγκαλιά και δυο φιλιά
πορτοκαλένια